بررسی پیکره بنیاد واژه «مرگ» در اشعار فارسی با تکیه بر نظریه استعاره مفهومی

پژوهش حاضر به بررسی مفهوم مرگ با تکیه بر نظریه استعاره های مفهومی در دو آثار مثنوی و شاهنامه پرداخته است با این هدف که مشخص سازد برای عینی سازی مفهوم انتزاعی مرگ از چه حوزه هایی در مبدا بهره برده اند. روش پژوهش حاضر، پیکره بنیاد از نوع توصیفی - تحلیلی است. جهت تحلیل داده ها از نرم افزار واژه نمای Ant Conc استفاده شده است. نتایج نشان داد مولانا از تعداد ۲۴ مبدا و فردوسی نیز از تعداد ۱۹ مبدا بهره جسته اند. طبق نتایج حاصل از مقایسه داده ها تعداد ۹ حوزه در میان دو آثار مشترک است. در نگرش فردوسی مرگ بیشتر یک موجود ترسناک و ویرانگر است که فضایی از نیستی و نابودی ویرانی را به همراه دارد اگرچه در اشعار مولانا مرگ گاهی خوشایند و گاهی ناخوشایند به تصویر کشیده شده که از طرفی فضایی پر از درد و وهم و از طرفی هم فضایی با رهایی، حکمت و رشد را تداعی می سازد؛ بنابراین، می توان گفت موضوع و محتوای اشعار بررسی شده در تصویرسازی مفاهیم و همچنین نوع نگرش شاعر به این مفاهیم تاثیرگذار است.

کلیدواژه ها:

معنی شناسی شناختی ، استعاره های مفهومی ، واژه مرگ ، حوزه های مبدا و مقصد ، اشعار فارسی