مدل یابی معادلات ساختاری پیش بینی رضایت شغلی بر اساس سرمایه روان شناختی با میانجی گری اشتیاق کاری در پرستاران بیمارستان های آموزشی شهر تهران

هدف: پژوهش حاضر با هدف مدل یابی معادلات ساختاری پیش بینی رضایت شغلی بر اساس سرمایه روان شناختی با میانجی گری اشتیاق کاری در پرستاران انجام شد.روش: این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و با روش مدل یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه پرستاران شاغل در بیمارستان های آموزشی دانشگاه علوم پزشکی تهران در سال ۱۴۰۲ بود. با روش نمونه گیری در دسترس و بر اساس فرمول حجم نمونه برای تحلیل ساختاری، تعداد ۲۸۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه سرمایه روان شناختی لوتانز (PCQ-۲۴)، مقیاس اشتیاق کاری اوترخت (UWES-۹) و پرسشنامه رضایت شغلی مینه سوتا (MSQ) استفاده شد. داده ها با نرم افزارهای SPSS-۲۶ و AMOS-۲۴ و با استفاده از مدل یابی معادلات ساختاری و آزمون بوت استرپ برای تحلیل میانجی مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود .(X²/df=۲.۲۱, CFI=۰.۹۶, RMSEA=۰.۰۶) نتایج نشان داد بین سرمایه روان شناختی و اشتیاق کاری با رضایت شغلی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (۰۱/۰>p). همچنین، تحلیل مسیر با روش بوت استرپ نشان داد که اشتیاق کاری، رابطه بین سرمایه روان شناختی و رضایت شغلی را به طور کامل میانجی گری می کند (فاصله اطمینان۹۵%: ۰.۱۹-۰.۴۲).نتیجه گیری: بر اساس یافته ها می توان نتیجه گرفت که سرمایه روان شناختی پرستاران، هم به طور مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم و از طریق افزایش اشتیاق کاری آنان، موجب ارتقای رضایت شغلی می شود. توجه به ارتقای این منابع درونی در برنامه های توسعه منابع انسانی مراکز درمانی پیشنهاد می گردد.