ینده پژوهی گسترش کالبدی-فضایی با تاکیدبر فعالیتهای تجاری در منطقه۸ شهر تبریز در۱۰ سال آینده

متروپل تبریز بزرگترین مجتمع زیستی شمال غرب کشور است که به لحاظ موقعیت مکانی ویژه از حوزه نفوذ بسیار وسیعی برخوردار و به سبب مرکزیت سیاسی اداری و تمرکز فعالیتهای صنعتی، اقتصادی، دانشگاهی و سطح بالای تخصص و خدمات، به عنوان قطب جاذب و شهر مسلط نقش ماکروسفالی بزرگ سری را در منطقه ایفا نموده است. این شهر طی دهه های اخیر رشدی شتابان لجام گسیخته و بی قواره داشته و تحولات جمعیتی و کالبدی ناباورانه ای را تجربه کرده است، به طوری که نوعی شهرسازی نا اندیشیده و ناپایدار در آن به وقوع پیوسته است. بر این اساس مقاله حاضر با روش تحلیلی - اسنادی و با هدف بررسی و ارزیابی ابعاد ناپایداری حاصل از الگوی توسعه ناموزون تبریز بین سالهای ۸۵-۱۳۳۵ به رشته تحریر درآمده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که توسعه و پراکنش فضایی شهر باعث کمبود و گرانی زمین و مسکن، تخریب باغها و اراضی کشاورزی، فرسودگی و تهی شدن بافت قدیم، تنزل اعتبارات فرهنگی و هویت تاریخی، شهر دست اندازی شهر بر روی مناطق ناپایدار و نواحی بالقوه، خطرناک از بین رفتن جنبه های زیبایی شناسانه، شهر ظهور و گسترش مناطق حاشیه نشین، ادغام روستاهای پیرامون و تغییر نقش آنها شده و قابلیت های زیست محیطی این شهر را به مخاطره انداخته است. از سویی عدم انطباق توسعه فضایی شهر با ظرفیت زیرساخت ها و فضاهای شهری و به عبارتی عدم حاکمیت برنامه های اصولی شهرسازی بر گسترش شهر منجر به عقب ماندگی روند شهرسازی از شهرنشینی بیرویه شده و این شهر را از منظر توسعه پایدار شهری به زیر سوال برده است.

کلیدواژه ها:

توسعه ، فضایی پراکنش ، شهری ، توسعه پایدار شهری ، متروپل تبریز ، دانشگاه بین المللی امام خمینی