تحلیل فرآیند فشار افزایی گاز در سکوهای گازی منطقه پارس جنوبی: چالش ها و راهکارهای مقابله با افت فشار میدان های گازی تا سال (۲۰۲۷)

میدان گازی پارس جنوبی که یک منبع انرژی جهانی در خلیج فارس است پیش بینی می شود که از سال ۲۰۲۷ به دلیل کاهش فشار مخزن با کاهش نرخ تولید مواجه شود. به منظور حفظ سطح تولید ثابت و بهینه سازی بازیابی گاز، استفاده از سکوهای فشار افزایی به عنوان یک مداخله استراتژیک پیشنهاد می شوده است. این مطالعه طراحی کلی مهندسی، استراتژی های عملیاتی و عملکرد سکوهای فشار افزایی را ارزیابی می کند و به نقش آنها در غلبه بر کاهش فشار و کاهش مشکلات مربوط به تضمین جریان و خوردگی در خطوط لوله های زیر دریایی می پردازد. استراتژی فشار افزایی این میدان شامل تقسیم ظرفیت تولید ۲۸,۰۰۰ میلیون متر مکعب استاندارد در روز به هفت ناحیه است که در هر ناحیه دو سکوی فشار افزایی و از چهار سکوی سرچاهی پشتیبانی می کنند. هر سکو برای حالت های فشار افزایی فشار متوسط و فشار پایین در نظر گرفته می شوده است که در طول عمر میدان از فشار متوسط (۶۰ بار) به فشار پایین (۳۰ بار) شرایط فشرده سازی گاز تغییر می کند. گاز خام از سکوی سرچاهی از طریق جداکننده ها و به منظور حذف میعانات پیش از فشار افزایی پردازش می شود تا جریان گاز به تاسیسات ساحلی به طور موثر انجام گیرد. سکوهای فشار افزایی از طریق خطوط لوله داخلی و پل ها به هم متصل هستند که انعطاف پذیری عملیاتی و قابلیت گسترش را حفظ می کنند. نتایج شبیه سازی نشان می دهد که وجود سکوهای فشار افزایی قادر است نرخ تولید را برای ۲۵ سال حفظ کند و از استفاده بهینه انرژی و کاهش خطرات فرسایش زیرساخت ها اطمینان حاصل کند. این مقاله راه حل کلی برای اجرای راه حل های فشار افزایی سکوها ارائه می دهد و به مدیریت پایدار میدان های گازی پارس جنوبی کمک می کند.

کلیدواژه ها:

میدان گازی پارس جنوبی ، سکوهای فشار افزایی ، بهینه سازی فرآیند