بررسی تاثیر طرحواره درمانی بر کاهش ترس از صمیمیت و بهبود رضایت زناشویی در افراد مبتلا به اختلال اضطراب

هدف از این پژوهش بررسی تاثیر طرحواره درمانی بر کاهش ترس از صمیمیت و بهبود رضایت زناشویی در افراد مبتلا به اختلال اضطراب اجتماعی است. اختلال اضطراب اجتماعی به عنوان یکی از شایع ترین اختلالات روان شناختی، منجر به ترس شدید از ارزیابی منفی دیگران و اجتناب از موقعیت های اجتماعی می شود که این امر می تواند به مشکلات گسترده ای در روابط بین فردی و کاهش رضایت زناشویی منجر شود. یکی از عوامل کلیدی در این زمینه، طرحواره های ناسازگار اولیه است که می توانند الگوهای فکری و رفتاری منفی را در روابط زوجین ایجاد کنند. طرحواره درمانی به عنوان یک روش درمانی شناختی-رفتاری پیشرفته، بر شناسایی و اصلاح این طرحواره های ناسازگار تمرکز دارد و می تواند تاثیر مثبتی بر کاهش ترس از صمیمیت و بهبود کیفیت روابط زناشویی داشته باشد. نتایج نشان داد که طرحواره درمانی به طور معناداری منجر به کاهش ترس از صمیمیت و افزایش رضایت زناشویی در گروه آزمایش شد. این یافته ها نشان دهنده اثربخشی این درمان در بهبود روابط زوجین و کاهش مشکلات ناشی از اضطراب اجتماعی است. پژوهش حاضر می تواند در تدوین برنامه های درمانی موثر برای افراد مبتلا به اضطراب اجتماعی و مشکلات زناشویی مفید واقع شود.

کلیدواژه ها:

طرحواره درمانی ، ترس از صمیمیت ، رضایت زناشویی ، اختلال اضطراب اجتماعی