اثربخشی بازی درمانی مبتی بر رویکر شناختی _ رفتاری بر اضطراب، امیدواری و علائم وسواس در کودکان داراری اختلال نقص توجه/بیش فعالی شهر بابل

هدف از پژوهش حاضر اثربخشی بازی درمانی مبتی بر رویکر شناختی _ رفتاری بر اضطراب، امیدواری و علائم وسواس در کودکان داراری اختلال نقص توجه/بیش فعالی شهر بابل بود. روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون_ پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه کودکان داراری اختلال نقص توجه/بیش فعالی شهر بابل در سال ۱۴۰۳ بودند. از بین جامعه آماری ۳۰ نفر به طور در دسترس انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه جایگزین می شوند (هرگروه ۱۵ نفر)، سپس به طور تصادفی یک گروه به عنوان گروه آزمایش و گروه دیگر به عنوان گروه کنترل در نظر گرفته شد. ابزارگرد آوری داده ها پرسشنامه اضطراب اسپنس، پرسشنامه ناامیدی کودکان کازدین و پرسش نامه وسواسی_جبری فوا و همکاران بود. در این پژوهش برای تجزیه و تحلیل داده ها از آمار توصیفی (میانگین و انحراف معیار) و از آمار استنباطی با رعایت مفروضه ها از تحلیل کوواریانس چند متغیره (MANCOVA) با نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که بازی درمانی مبتی بر رویکر شناختی _ رفتاری بر اضطراب، امیدواری و علائم وسواس در کودکان داراری اختلال نقص توجه/بیش فعالی تاثیر دارد.

کلیدواژه ها:

بازی درمانی ، اضطراب ، امیدواری ، وسواس ، نقص توجه بیش فعالی