بررسی تعیین اثر بخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر تمایز یافتگی خود، افکار ارجاعی، و کنترل عواطف در نوجوانان دارای اختلال اضطراب فراگیر (یک مطالعه نیمه تجربی)

ترین ملاک اختلال اضطراب فراگیر عامل نگرانی می باشد، لذا با استفاده از درمان شناختی و محتوای شناختی جلسات درمانی و رفتاری و تغییر ادراکی بیماران سبک پردازش آنها تغییر می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تعیین اثر بخشی آموزش درمان شناختی رفتاری بر تمایز یافتگی خود، افکار ارجاعی، و کنترل عواطف در نوجوانان دارای اختلال اضطراب فراگیر (یک مطالعه نیمه تجربی) بود. این پژوهش به شیوه ی نیمه آزمایشی و با طرح پیش آزمون و پس آزمون اجرا شد. جامعه آماری پژوهش حاضر، شامل ۱۵۰ نوجوان دختر دارای اختلال اضطراب فراگیر مراجعه کننده به ۵ کلینیک مشاوره و روانشناختی در سال ۱۴۰۴ در شهر تهران بودند که با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس ۴۰ نوجوان به عنوان نمونه انتخاب و به صورت تصادفی جایگزین در دو گروه آزمایش (۲۰) نفر و کنترل (۲۰) نفر گمارده شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه پرسشنامه افکار ارجاعی اهرینگ و همکاران ۲۰۱۱، پرسشنامه کنترل عاطفی (ACS) ویلامز، چاملس و اهرنز (۱۹۹۷)، پرسشنامه اختلال اضطراب فراگیر ((GADQ) اسپیتزر و همکاران (۲۰۰۶)، پرسشنامه و مقیاس تمایز یافتگی خود اسکورن (۲۰۰۰) بود. برای تحلیل داده ها از آزمون آماری تحلیل کوواریانس چند متغیری (MANCOVA) استفاده شده است. یافته ها نشان داد که آموزش درمان شناختی رفتاری در افزایش استفاده از راهبرد مثبت کنترل عواطف و تمایز یافتگی خود و کاهش افکار ارجاعی در نوجوانان دختر دارای اختلال اضطراب فراگیر در شهر تهران موثر بوده است. بنابراین پیشنهاد می شود درمان شناختی رفتاری برای افزایش توانایی افراد مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر در مواجهه با چالش ها و موقعیت های دشوار زندگی استفاده شود.

کلیدواژه ها:

درمان شناختی رفتاری ، افکار ارجاعی ، کنترل عواطف ، اختلال اضطراب فراگیر ، نوجوانان ، تمایز یافتگی خود