تاثیر پوزیشن دهی مناسب بر پایداری فیزیولوژیک و رشدعصبی عضلانی نوزادان بستری در بخش مراقبت های ویژه

پوزیشن دهی نوزادان در بخش مراقبت های ویژه یکی از اجزای اساسی مراقبت پرستاری نوزادان نارس و بیمار محسوب می شود. وضعیت بدنی نوزاد می تواند تاثیر قابل توجهی بر عملکرد تنفسی، همودینامیک، رشد عصبی عضلانی و سطح آسایش او داشته باشد. نوزادان نارس به دلیل ناپایداری سیستم عصبی و عضلانی، در معرض خطر بالاتری از ناپایداری فیزیولوژیک و مشکلات حرکتی هستند. از این رو، انتخاب وضعیت بدنی مناسب می تواند به بهبود پیامدهای کوتاه مدت و بلند مدت این نوزادان کمک کند. هدف از این مطالعه، بررسی اهمیت پوزیشن دهی صحیح و تاثیر انواع وضعیت های بدنی (طاق باز، دمر، به پهلو و فلکسی) بر شاخص های فیزیولوژیک، رشد عصبی عضلانی و راحتی نوزادان بستری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان است.

کلیدواژه ها:

پوزیشن نوزاد ، بخش مراقبت ویژه نوزادان ، نوزاد نارس ، پوزیشن دمر ، مراقبت پرستاری ، رشد عصبی عضلانی