اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی در زنان با تعارضات زناشویی

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی در زنان با تعارضات زناشویی بود. این مطالعه به روش نیمه ­آزمایشی با استفاده از طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه ی زنان با تعارضات زناشویی در شهر اردبیل در سال ۱۴۰۳ بود که به مراکز خدمات روان شناسی و مشاوره در شهر اردبیل مراجعه کرده بودند. از میان آن ها، ۳۰ نفر به شیوه نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) جای داده شدند. گروه آزمایش طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای، مداخله ی درمان مبتنی بر ذهنی سازی را دریافت کرد؛ درحالی که گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی بود که در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون مورد استفاده قرار گرفتند. یافته ها با استفاده از تحلیل کوواریانس نشان داد که درمان مبتنی بر ذهنی سازی منجر به افزایش معنادار تحمل پریشانی و کاهش ناگویی هیجانی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شد (۰/۰۰۱=p). بر اساس این نتایج، می توان نتیجه گرفت که مداخله ی مبتنی بر ذهنی سازی روشی موثر برای بهبود تحمل پریشانی و ناگویی هیجانی در زنان با تعارضات زناشویی است.

کلیدواژه ها:

تحمل پریشانی ، تعارضات زناشویی ، ذهنی سازی ، زنان ، ناگویی هیجانی