بازنمایی شعر در ادبیات اردوگاهی

زمینه/هدف: شعر در ادبیات اردوگاهی جایگاه بسیار بالایی دارد. افرادی که به هر دلیلی مبتلا به حبس و زندان می­شوند، اولین جرقه ادبی که برای تحمل شرایط سخت اسارت در وجودشان زده می­شود، شعر است. بر دیوارهای اردوگاه پس از خطوط موازی که نشانگر تعداد روزهای اسارت اسیر است، تک بیت هایی صائب گونه دیده می­شود که به فراخور حال زندانیان، مفاهیم متفاوتی دارند و البته شعر هجران و گلایه از روزگار (حبسیه) در این میان پر رنگ تر از دیگر انوع شعر به چشم می خورد و در این میان، نامه ها حاوی بخش مهمی از اشعار اسارتند و بخشی از ادبیات پایداری به شمار می­روند.روش/ رویکرد: این پژوهش براساس تحلیل محتوای کیفی نامه های اسرا و با استنادات عینی و ملموس به انجام رسیده است.یافته ها/ نتایج: در ادبیات اردوگاهی: ۱- از شعر فاخر گرفته تا شعر عامیانه وجود دارد.۲- در شعر عرفانی آن، اسیر زندان بودن، بهتر از اسیر نفس بودن است. ۳- در این گونه از ادبیات، زندان دنیوی و اسارت می­تواند از وسایل تهذیب نفس باشد . ۴- اشعار عرفانی ناب در نتیجه شکسته دلی و عزلت­گزینی پدید خواهد آمد. ۵- اشعار با مضامین استقامت و پایداری، در صورتی معنا پیدا می­کنند که نشات گرفته از دین باشند.

کلیدواژه ها:

نامه ، هجران ، استقامت ، عرفان ، اخلاق