بررسی تاثیر دیواره آب بند بر کنترل پیشروی آب شور و کاهش آلودگی نیترات در آبخوان های ساحلی با استفاده از مدل عددی بدون شبکه پترووگالرکین (MLPG)

نفوذ آب دریا تهدیدی فزاینده برای منابع آب زیرزمینی در مناطق ساحلی است. دیوار آببند به طور گسترده ای برای جلوگیری از پیشروی گوه آب دریا استفاده می شود. استفاده از دیواره های آببند یک استراتژی مهندسی موثر برای مدیریت و کاهش آلودگی نیترات در آبخوان های ساحلی است. پخش و انتشار آلودگی در منابع آب زیرزمینی سبب غیرقابل استفاده شدن آن ها و تشدید بحران خشکسالی در مناطق خشک و نیمه خشک می گردد. ازاین رو حفاظت از منابع آب زیرزمینی از ورود و کاهش میزان آلاینده ها مهم و ضروری است. لذا در این مطالعه به بررسی اثر دیواره آببند در کنترل پیشروی آب شور و آلودگی نیترات در آبخوان های ساحلی با استفاده از روش شبیه سازی بدون شبکه پترووگالرکین (MLPG) پرداخته شده است. در این مطالعه ۵ سناریو بدون دیوار، دیواره با ارتفاع های ۱۵، ۳۰، ۴۵ و ۶۰ جهت ارزیابی اثر دیوار آببند بر روی پیشروی آب شور و کنترل پیشرفت آلودگی نیترات مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داده است که نسبت کاهش آب شور با افزایش ارتفاع دیواره از ۱۵ متر تا ۶۰ متر به طور پیوسته و قابل توجهی افزایش می یابد و از ۵۳/۹ درصد در ارتفاع ۱۵ متر، به بیش از ۲۶/۸۲ درصد در ارتفاع ۶۰ متر می رسد. میزان کل حذف نمک نیز با افزایش ارتفاع دیواره از ۶۴/۳۰ درصد در ارتفاع ۱۵ متر، به ۹۲/۹۱ درصد در ارتفاع ۶۰ متر افزایش می یابد. لذا با توجه به کارایی دیوار آببند و اثر بسزای آن در این مطالعه می توان دیوار آببند را به عنوان یک رویکرد مهندسی کارا و مناسب در کاهش نفوذ آب شور و آلودگی های آبخوان نام برد.

کلیدواژه ها:

تابع شکل ، شبیه سازی ، کیفیت آب ، مدیریت بهینه ، معادلات حاکم بر جریان