مقایسه تاثیر یکپارچگی حسی و آموزش تاب آوری بر کاهش بی قراری در دانشجویان دارای نشانه های اضطراب

اضطراب یکی از اختلالات شایع روان شناختی در میان دانشجویان است که به ویژه در دوران تحصیلی می تواند منجر به افزایش بی قراری و کاهش عملکرد تحصیلی و اجتماعی شود. یکی از روش های موثر برای کاهش این علائم، استفاده از مداخلات روان شناختی مانند یکپارچگی حسی و آموزش تاب آوری است. هدف این مقاله مروری، بررسی و مقایسه اثر بخشی دو مداخله یکپارچگی حسی و آموزش تاب آوری بر کاهش بی قراری در دانشجویان با ویژگی های اضطرابی است. در این مقاله، نتایج مطالعات مختلفی که در خصوص تاثیر این دو مداخله بر کاهش اضطراب و بی قراری انجام شده اند، تحلیل و مقایسه می شود. این بررسی شامل مقایسه تاثیرات کوتاه مدت و بلندمدت هر دو مداخله بر اضطراب و بی قراری در دانشجویان است. تحقیقات نشان داده اند که هر دو مداخله یکپارچگی حسی و آموزش تاب آوری می توانند به طور موثری بی قراری و اضطراب را کاهش دهند. با این حال، تفاوت هایی در مدت زمان و شدت تاثیر این مداخلات در افراد مختلف وجود دارد. مداخلات یکپارچگی حسی و آموزش تاب آوری به عنوان رویکردهای موثر برای کاهش اضطراب و بی قراری در دانشجویان با ویژگی های اضطرابی معرفی شده اند. با توجه به ویژگی های فردی دانشجویان، انتخاب مناسب ترین مداخله می تواند منجر به کاهش موثرتر بی قراری و بهبود سلامت روانی آنان شود.

کلیدواژه ها:

یکپارچگی حسی ، تاب آوری ، بی قراری ، اضطراب ، دانشجویان ، مداخلات روان شناختی