به کارگیری رویکرد سیستم های پویایی غیرخطی برای درک و بهبود پویایی روابط در زوجین درگیر تعارض زناشویی

برای بسیاری از افراد دستیابی و حفظ یک رابطه عاطفی رضایت بخش، نقش کلیدی در پرورش بهزیستی روانی دارد. از این رو ازدواج موفق یک هدف اصلی در زندگی می باشد. پژوهش حاضر به جهت کاربست اصول و شیوه های نظریه سیستم های پویای غیرخطی (NDS) برای درک بهتر و بهبود بالقوه پویایی روابط زوجین دارای تعارض زناشویی انجام شده است. هدف این مطالعه بررسی الگوهای پیچیده و غیرقابل پیش بینی در نحوه تعامل زوج ها، از جمله نوسانات، چرخه ها و ثبات در پویایی روابطشان است. این رویکرد می تواند بینشی در مورد چگونگی ایجاد، تشدید و یا تثبیت تعارض، شناسایی عوامل موثر در ایجاد پیامدهای سالم تر یا منفی تر و مداخلاتی برای تقویت تغییرات مثبت و پایدار در زوجین ارائه دهد. در پژوهش حاضر ۱۰ زوج (۲۰ نفر) با شکایت تعارض زناشویی در ۲ سال اول زندگی مشترک شرکت کردند که ارتباط، واکنش های عاطفی و راهبردهای حل تعارض آن ها در یک دوره ۱۰ هفته ای تحت درمان قرار گرفتند. در این پژوهش هر زوج در توالی مکرر و در سری های زمانی متفاوت (پایه، حین درمان و پس از درمان) به مقیاس خودسنجی را ثبت می کردند. در این مطالعه از یک رویکرد سیستم های پویای غیرخطی برای مفهوم سازی و تحلیل تغییرات رابطه ای، با تمرکز بر تشخیص انتقال فازها، حالت های کشاننده و همگام سازی عاطفی استفاده شد. در انتها با استفاده از روش آماری سری های زمانی الگوهای موجود مانند روندهای تشدید/تنش زایی و تغییرات دوره ای در دینامیک رابطه تجزیه و تحلیل شد. (P<۰.۰۱). درک پویایی های رابطه از منظر سیستم های پویای غیرخطی می تواند راهبردهای درمانی جدیدی را برای پیش بینی و درمان تعارضات زوجین ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

تعارض زناشویی ، پویایی غیرخطی ، رویکرد سیستمی