اثربخشی آموزش تقویت حافظه دیداری بر اختلال بیان نوشتاری و میزان خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان پسر دارای اختلال بیان نوشتاری پایه دوم ابتدایی شهرستان مهریز

اختلال بیان نوشتاری می تواند اثرات منفی قابل توجهی بر پیشرفت تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان داشته باشد. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی آموزش تقویت حافظه دیداری بر اختلال بیان نوشتاری و میزان خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان پسر دارای اختلال بیان نوشتاری پایه دوم ابتدایی شهرستان مهریز انجام شد. روش پژوهش، کاربردی و نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری دانش آموزان پسر پایه دوم ابتدایی دارای اختلال بیان نوشتاری در شهرستان مهریز (سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳) به تعداد ۶۰ نفر بود. نمونه گیری به روش در دسترس بود و ۳۰ نفر از دانش آموزان تاییدشده توسط مرکز اختلال یادگیری انتخاب و بر مبنای معیارهای ورود و خروج، به دو گروه معادل ۱۵ نفری آزمایش و کنترل تعیین شدند. ابزار پژوهش در پیش آزمون و پس آزمون، خرده مقیاس اختلال بیان نوشتاری، پرسش نامه اختلال یادگیری علیزاده و همکاران (۱۴۰۱) و پرسش نامه خودکارآمدی تحصیلی چینی فروشان اصفهانی (۱۳۹۹) بود. آموزش «تقویت حافظه دیداری بر اساس پروتکل بازسازی مهارت های ادراکی دیداری رایا بروستین» طی ۸ جلسه به گروه آزمایش ارائه شد. یافته های پژوهش، با آماره مانکوا نشان داد ۳۴ درصد از تفاوت مشاهده شده بین گروه آزمایش و گواه در متغیرهای «اختلال بیان نوشتاری» و «خودکارآمدی تحصیلی» قابل نسبت دادن به مداخله آموزشی بوده است (P<۰.۰۵). آماره تحلیل کواریانس تک متغیری نشان داد آموزش تقویت حافظه دیداری تاثیر معناداری بر کاهش اختلال بیان نوشتاری داشت (P=۰.۰۰۱) و ۳۹٪ از تغییرات این متغیر را تبیین می کند. همچنین، مداخله به طور معناداری خودکارآمدی تحصیلی را افزایش داد (P=۰.۰۰۱) و حدود ۳۱٪ از واریانس آن را تبیین می کند. بنابراین می توان آموزش تقویت حافظه دیداری را به عنوان یک روش موثر به مدارس و مراکز اختلال یادگیری برای دانش آموزان دارای اختلال بیان نوشتاری پیشنهاد داد.

کلیدواژه ها:

اختلال بیان نوشتاری ، خودکارآمدی تحصیلی ، تقویت حافظه دیداری ، پایه دوم ابتدایی