اشتغال پذیری در پارادایم هوش مصنوعی: رویکردی نوپدید به هم افزایی نظام آموزشی و یادگیری ماشینی

در عصر انقلاب صنعتی پنجم، ظهور هوش مصنوعی و شتاب تغییرات فناورانه مفهوم اشتغال پذیری را از یک «دغدغه فردی برای کاریابی» به یک «چالش استراتژیک برای بقای حرفه ای» تبدیل کرده است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش هم افزای نظام آموزشی و هوش مصنوعی در ارتقای اشتغال پذیری، ضمن مرور انتقادی مدل های کلاسیک (نظیر USEM و DOTS) و مدرن (نظیر CareerEDGE)، یک چارچوب مفهومی بدیع تحت عنوان «مدل اشتغال پذیری هوشمند» ارائه می دهد. این مدل بر چهار رکن «شایستگی های فنی»، «شایستگی های نرم دیجیتال»، «انطباق پذیری فناورانه» و «سواد هوش مصنوعی» استوار است. یافته های پژوهش نشان می دهد که نظام آموزشی سنتی با ساختار عرضه محور و برنامه های درسی ایستا قادر به پر کردن شکاف مهارت نیست. در مقابل، استقرار یک «اکوسیستم هم افزا» که در آن، هوش مصنوعی نقش تحلیل گر بازار کار و شخصی ساز آموزش را ایفا می کند، می تواند دانشگاه را به پلتفرم توسعه شایستگی تبدیل نماید. در این پارادایم، نقش استاد از انتقال دهنده دانش به معمار یادگیری تغییر یافته، و اعتباربخشی به کارجویان و کارورزان حرفه ای به وسیله «کیف پول مهارتی» و ریز-گواهی های دیجیتال صورت می پذیرد.

کلیدواژه ها:

اشتغال پذیری هوشمند ، نظام آموزشی ، هوش مصنوعی ، هم افزایی ، آینده کار