بررسی ارتباط بین شاخص های آنتروپومتریکی و Vo۲max در کشتی گیران حرفه ای نوجوان و جوان تیم ملی

چکیده زمینه و هدف: مطالعات نشان می دهد که شاخص¬های آنتروپومتریکی و آمادگی هوازی در ورزشکاران رشته¬های ورزشی مختلف پاسخ های متفاوتی ایجاد می کند. هدف از پژوهش حاضر بررسی ارتباط بین شاخص¬های آنتروپومتریکی و Vo۲max در کشتی¬گیران حرفه¬ای نوجوان و جوان تیم ملی بود. مواد و روش¬ها: این تحقیق از نوع توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل ۴۳ کشتی¬گیر حرفه¬ای نوجوان و جوان تیم ملی ایران بود که آزمودنی¬ها بصورت نمونه¬گیری داوطلبانه و در دسترس، با میانگین سنی ۷۶/۰±۷۲/۱۷، میانگین قدی ۰۵/۸±۱۱/۱۷۳ و میانگین وزنی ۵۱/۲۰±۰۷/۷۳ انجام گرفت (۲۲ کشتی¬گیر نوجوان و ۲۱ کشتی¬گیر جوان). شاخص های آنتروپومتریکی آزمودنی ها با استفاده از دستگاه ترکیب بدن و VO۲max توسط دستگاه گازآنالایزر و آزمون بروس اندازه گیری شد. در بخش آمار استنباطی جهت بررسی نرمال بودن توزیع داده¬ها از آزمون شاپیرو-ویلک و برای بررسی همبستگی بین متغیرها به علت ناپارامتریک بودن داده های مربوط به Vo۲max از آزمون کندال استفاده شد. برای تجزیه و تحلیل داده¬های حاصل از پژوهش از نرم¬افزار SPSS نسخه ۲۶ و برای رسم نمودارهای مربوطه از برنامه Excel استفاده شد، همچنین سطح معنی داری آزمون ها در این پژوهش ۰۵/۰≥P در نظر گرفته شد. نتایج: نتایج نشان داد حداقل، حداکثر و میانگین قد، وزن، توده بدون چربی، شاخص توده بدنی و حداکثر اکسیژن مصرفی کشتی گیران جوان حرفه ای بیشتر از گروه نوجوانان بود و حداکثر درصد چربی گروه نوجوانان کشتی گیر بیشتر از جوانان بود. نتایج نشان داد که مقایسه شاخص توده بدنی، توده بدون چربی و درصد چربی با حداکثر اکسیژن مصرفی در نوجوانان تفاوت معنی¬دار نشان داد. همچنین ما بین شاخص توده بدنی و بدون چربی دو گروه نیز رابطه معنی¬داری نشان داده شد. نتیجه¬گیری: به نظر می¬رسد کشتی¬گیران جوان در مقایسه با کشتی¬گیران نوجوان به دلیل سازگاری بیشتر عملکرد بهتری داشتند. اما برای اثبات هر چه بهتر در این زمینه نیازمند مطالعات بیشتری است.

کلیدواژه ها:

شاخص های آنتروپومتریکی ، شاخص توده بدنی ، حداکثر اکسیژن مصرفی.