واکاوی اثربخشی اختلاط کاربری اراضی بر پایداری فضاهای شهری در شهرهای جدید (نمونه مورد مطالعه شهر جدید پرند)

با ادامه شتاب شهرنشینی، توسعه پایدار شهرهای جدید به چالشی حیاتی تبدیل شده است. در این راستا استفاده کارآمد از زمین و ترویج شیوه های پایدار برای تضمین رفاه ساکنان و محیط زیست ضروری است. یکی از رویکردهای امیدوارکننده در این زمینه، مفهوم اختلاط کاربری زمین است که شامل ادغام کاربری های مختلف زمین در شهر برای ایجاد فضاهای شهری پویا و انعطاف پذیر است. هدف این مقاله بررسی تاثیر کاربری ترکیبی زمین بر تحقق پایداری شهری در حوزه های اجتماعی، اقتصادی و کالبدی بوده است که در محدوده شهر جدید پرند مورد مطالعه قرار گرفته است. روش مورد استفاده در این پژوهش روش کمی است. در این راستا از مدل رگرسیون وزن دار جغرافیایی استفاده شده است. نتایج به دست آمده با استفاده از آزمون رگرسیون وزن دار فضایی نشان داد که دسترسی به خیابان اصلی، کاربری فضای سبز، دسترسی به حمل و نقل عمومی، کاربری آموزشی، کاربری درمانی، کاربری تجاری و کاربری مذهبی به ترتیب با ضرایب R۲ تعدیل شده ۰.۹۶، ۰.۹۲۶،۰.۹۲۹، ۰.۹۱ ، ۰.۸۹، ۰.۸۶ و ۰.۸۵ بالاترین نقش را در پایداری شهری ایفا می کنند. توجه نظام برنامه ریزی، به طور خاص در محدوده شهرهای جدید، بایستی اختلاط کاربری اراضی بر مبنای ترتیب شناسایی شده، می تواند به سمت توسعه پایدار شهری حرکت نماید.

کلیدواژه ها:

اختلاط کاربری ، شهر جدید ، پرند ، توسعه پایدار.