نقش میانجی انعطاف پذیری شناختی در رابطه بین بدرفتاری روانشناختی و تمایزیافتگی خود با اضطراب اجتماعی

زمینه بدرفتاری روانشناختی در دوران کودکی و نوجوانی می تواند اثرات منفی بر سلامت روان بزرگسالان داشته باشد و انعطاف پذیری شناختی به عنوان عاملی میانجی در این رابطه مورد توجه قرار گرفته است. هدف این پژوهش تعیین رابطه بدرفتاری روان، شناختی، تمایز یافتگی خود و اضطراب اجتماعی با نقش میانجی گری انعطاف پذیری شناختی بود. روش این مطالعه توصیفی همبستگی بر روی بزرگسالان ۱۸ تا ۴۰ ساله مراجعه کننده به کلینیک های درمانی در تهران انجام شد. نمونه ای شامل ۱۴۸ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند و داده ها با استفاده از مقیاس بدرفتاری روانشناختی فیلیپس و همکاران (۲۰۰۴)، مقیاس تمایز یافتگی خود اسکورن و فریدلندر (۱۹۹۸)، مقیاس انعطاف پذیری شناختی (دنیس و وندروال (۲۰۱۰) و مقیاس اضطراب اجتماعی (لیبوویتز (۱۹۸۷) جمع آوری شدند. تحلیل داده ها با روش معادلات ساختاری انجام گرفت. یافته ها: نتایج نشان داد که بدرفتاری روانشناختی بر انعطاف پذیری شناختی و اضطراب اجتماعی اثر مستقیم داشت و انعطاف پذیری شناختی رابطه بین تمایز یافتگی خود و اضطراب اجتماعی را میانجی گری کرد. نتیجه گیری: بر اساس یافته های این مطالعه، می توان نتیجه گرفت که انعطاف پذیری شناختی به عنوان یک مکانیسم، کلیدی رابطه بین بدرفتاری روانشناختی و تمایز یافتگی خود با اضطراب اجتماعی را تبیین می کند، بنابراین مداخلات درمانی که بر تقویت انعطاف پذیری شناختی و تسهیل فرآیند تمایز یافتگی خود متمرکز هستند، می توانند در کاهش تاثیرات منفی بدرفتاری دوران کودکی و مقابله با اضطراب اجتماعی موثر واقع شوند.

کلیدواژه ها:

اضطراب اجتماعی ، انعطاف پذیری روانشناختی ، بدرفتاری روانشناختی ، تمایز یافتگی خود