رابطه فعالیت ورزشی با مسئولیت پذیری فردی و اجتماعی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول

هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه فعالیت ورزشی با مسئولیت پذیری فردی و اجتماعی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول بود. روش این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر ماهیت توصیفی-همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل کلیه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول شهرستان ساوه در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۳ به تعداد ۹۸۴ نفر بود. نمونه آماری پژوهش با استفاده از فرمول کوکران و روش نمونه گیری در دسترس تعداد ۲۷۶ نفر انتخاب شد. ابزار پژوهش پرسشنامه های فعالیت های بدنی غلامعلی زاده (۱۳۹۴) و مسئولیت پذیری دانش آموزان لوئیس (۲۰۰۱) بود. برای بررسی روایی صوری و محتوایی پرسشنامه ها، از نظرات اساتید و متخصصان آموزشی استفاده شد همچنین میزان پایایی پرسشنامه ها توسط آلفای کرونباخ به ترتیب ۰.۸۷، ۰.۸۱ و ۰.۸۴ محاسبه گردید. جهت تجزیه و تحلیل اطلاعات داده ها از آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه توسط نرم افزار SPSS۲۷ استفاده شد. نتایج نشان داد که هر دو متغیر مسئولیت پذیری فردی و اجتماعی قادر به پیش بینی فعالیت ورزشی دانش آموزان می باشند (p<۰.۰۵)، به این صورت که سهم مسئولیت پذیری فردی ۳۷ درصد و سهم مسئولیت پذیری اجتماعی ۲۵ درصد می باشد. بنابراین با اطمینان ۹۵ درصد می توان گفت مسئولیت پذیری فردی بیشترین سهم را در پیش بینی فعالیت ورزشی اجتماعی دانش آموزان پسر مقطع متوسطه اول دارد. این موضوع بیانگر اهمیت جایگاه ورزش به عنوان یک بستر تربیتی در مدارس است. در نهایت، بهتر است که مسئولین آموزش وپرورش و مربیان ورزشی با برنامه ریزی مناسب و فراهم کردن امکانات لازم، زمینه مشارکت گسترده تر دانش آموزان در فعالیت های ورزشی را فراهم آورند.

کلیدواژه ها:

فعالیت ورزشی ، مسئولیت پذیری فردی ، مسئولیت پذیری اجتماعی