بررسی ارتباط تئاتر درسی و سرمایه فرهنگی در مدارس با رویکرد جامعه شناسانه مبتنی بر بوردیو (مطالعه موردی: مدارس ابتدایی شهر شیراز)

این پژوهش به بررسی نقش تئاتر درسی در بازتولید یا ارتقاء سرمایه فرهنگی دانش آموزان در مدارس ابتدایی با تکیه بر نظریه سرمایه فرهنگی پی یر بوردیو می پردازد. تئاتر درسی به عنوان رویکردی تعاملی و خلاق در آموزش، می تواند بستری برای پرورش مهارت های اجتماعی، زبانی، نمادین و فرهنگی در میان دانش آموزان فراهم کند. با این حال، تاثیر واقعی این ابزار آموزشی در بستر نابرابر نظام آموزشی ایران نیازمند بررسی های جامعه شناختی عمیق تری است، به ویژه در زمینه ای که تفاوت های طبقاتی و نابرابری در دسترسی به منابع فرهنگی و هنری، بخش جدایی ناپذیر از واقعیت مدارس است. با اتخاذ رویکردی کیفی و مطالعه آمار در مدارس با زمینه های اجتماعی و فرهنگی متفاوت، این تحقیق نشان می دهد که تئاتر درسی می تواند هم به تقویت سرمایه فرهنگی در طبقات فرودست کمک کند و هم در صورت عدم تلاش کافی نهاد آموزشی، به بازتولید نابرابری های فرهنگی بینجامد. یافته ها نشان می دهند که تفاوت در سرمایه اولیه فرهنگی خانواده ها، سطح حمایت مدرسه، و نقش معلم در هدایت فعالیت های نمایشی، اثر مستقیمی بر نتایج آموزشی و فرهنگی تئاتر درسی دارد.

کلیدواژه ها:

تئاتر درسی ، سرمایه فرهنگی ، بوردیو ، نظام آموزشی