اثر بخشی نوآوری در تحلیل رفتار متقابل(ITA) بر مهارتهای بین فردی و تمایزیافتگی خود

مهارتهای بین فردی اساس یک ارتباط مناسب است، از سوی دیگر یکی از اصول ایجاد و تداوم یک ارتباط متقابل تعیین حدود و مرزهای شخصی در هر رابطه است که این نیز به نوبه خود نیازمند دانشی عمیق در خصوص تمایزیافتگی خود می باشد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی 'نوآوری در تحلیل متقابل' بر مهارتهای بین فردی و تمایزیافتگی خود در زنان متاهل شهر اصفهان انجام گرفت. این پژوهش از نوع نیمه تجربی به صورت پیش آزمون، آموزش، پس آزمون و گروه کنترل بوده است. جامعه آماری زنان متاهل شهر اصفهان بودند که در ۲ منطقه از مناطق شهر اصفهان برای آموزش روابط بین فردی به فرهنگسراهای شهرداری مراجعه نموده بودند و به صورت نمونه گیری دردسترس انتخاب، سپس به صورت تصادفی از نوع قرعه کشی در ۲ گروه مداخله (۳۰ تن) و کنترل (۳۰ تن) گمارده شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه جمعیت شناختی و 'پرسشنامه استاندارد مهارت بین فردی فترو و همکاران (۲۰۰۰)' (Interpersonal Skills Self-Assessment) و 'پرسشنامه تمایزیافتگی خود (۲۰۰۳)' (Differentiation of Self Inventory) بود. پس از اجرای پیش آزمون تعداد ۳۰ تن در گروه مداخله به مدت ۷ هفته تحت آموزش قرار گرفتند. مقایسه نتایج حاصل از پیش آزمون، با نتایج پس آزمون و گروه کنترل در خصوص مهارتهای بین فردی بیانگر وجود تفاوت معنادار بین گروهها بود. در خصوص تمایزیافتگی خود افزایش میانگین معنی دار نبود. بنابراین می توان بیان داشت 'نوآوری در تحلیل متقابل' بر بهبود مهارتهای بین فردی در زنان متاهل شهر اصفهان موثر است، ولی در افزایش تمایزیافتگی خود تاثیر معنی داری ندارد.

کلیدواژه ها:

زنان متاهل ، نوآوری در تحلیل متقابل ، مهارتهای بین فردی ، تمایزیافتگی خود