تحریک الکتریکی اپیدورال در بازتوانی بیماران آسیب نخاعی: مرور تحلیلی با شواهد بالینی

آسیب نخاعی یکی از پیچیده ترین اختلالات عصبی است که اغلب منجر به ناتوانی های شدید حرکتی و حسی در بیماران می شود. در سال های اخیر، تحریک الکتریکی اپیدورال به عنوان یک روش نوین در توان بخشی عصبی مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله با رویکردی تحلیلی به بررسی مکانیزم های عملکرد این روش، شواهد بالینی موجود، مزایا، محدودیت ها و چشم انداز آینده آن می پردازد. یافته ها نشان می دهند که تحریک هدفمند نورون های نخاعی از طریق الکترودهای چندکاناله، در ترکیب با توان بخشی فشرده، می تواند بهبود قابل توجهی در عملکرد حرکتی و حسی بیماران ایجاد کند. همچنین، نقش نوروپلاستیسیته و پروتکل های شخصی سازی شده در اثربخشی این روش بسیار مهم ارزیابی شده است. با توجه به نتایج مطالعات اخیر، تحریک اپیدورال می تواند به عنوان یک تحول بنیادین در درمان آسیب های نخاعی مطرح شود و مسیر جدیدی را در حوزه توان بخشی عصبی باز کند.

کلیدواژه ها:

آسیب نخاعی ، تحریک الکتریکی اپیدورال ، توانبخشی عصبی ، نورومدولاسیون ، بازسازماندهی عصبی