نقش سرمایه اجتماعی بر افزایش تمایل زنان روستایی نسبت به حفاظت از محیط زیست (مطالعه موردی: دهستان ده پیرجنوبی شهرستان خرم آباد)

زنان همواره ارتباط نزدیکی با محیط زیست دارند و به صورت مستقیم یا غیرمستقیم از آن بهره مند می شوند؛ از این رو، نقش موثری در فعالیت های محیط زیستی ایفا می کنند. آنان می توانند با مشارکت فعال خود، در کاهش رفتارهای پرخطر محیط زیستی نقش آفرینی کرده و مسیر این گونه رفتارها را تغییر دهند. هدف از این مطالعه بررسی عوامل موثر و نقش سرمایه اجتماعی بر افزایش تمایل زنان روستایی نسبت به حفاظت از محیط زیست می باشد. این پژوهش از نظر ماهیت از نوع پژوهش های کمی، از نظر میزان کنترل متغیرها از نوع غیرآزمایشی و از نظر هدف در زمره تحقیقات کاربردی محسوب می ­شود. جامعه آماری این پژوهش زنان دهستان ده پیر جنوبی در شهرستان خرم آباد (N=۵۰۱۷) می­باشد که بر اساس جدول مورگان حجم نمونه ۳۵۷ نفر انتخاب شد. در این پژوهش از روش نمونه گیری تصادفی ساده استفاده شده است. ابزار جمع آوری اطلاعات، پرسشنامه محقق ساخت بوده که روایی صوری آن توسط اعضای هیات علمی گروه ترویج و آموزش کشاورزی دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی خوزستان تایید گردید. افزون بر این، برای تعیین میزان پایایی، از پیش ­آزمون و محاسبه ضریب آلفا کرونباخ استفاده شد. نتایج تجزیه و تحلیل مدل معادله­ های ساختاری نشان داد که متغیرهای سرمایه اجتماعی، کنترل رفتاری درک شده و آگاهی­ های محیط زیستی از جمله متغیرهای موثر بر تمایل زنان به حفاظت از محیط زیست به صورت مثبت و مستقیم می ­باشند. این متغیرها در نهایت توانستند ۶۴ درصد از تغییرات متغیر تمایل زنان روستایی به حفاظت از محیط زیست را پیش­ بینی کنند.

کلیدواژه ها:

تمایل ، سرمایه اجتماعی ، زنان روستایی ، محیط زیست ، نگرش