بررسی تاثیر سبک های تشویق و تنبیه والدین براحساس خودکارآمدی و درگیری تحصیلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سبک های تشویق و تنبیه والدین بر احساس خودکارآمدی و درگیری تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی مدارس شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ انجام شد پژوهش حاضر از نوع توصیفی–همبستگی و پیش بین بود جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی مدارس دولتی شهر اردبیل بود که از این میان ۱۶۰ دانش آموز شامل ۷۸ پسر و ۸۲ دختر با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه شیوه های فرزندپروری بامریند (۱۹۷۱) برای سنجش سبک های تشویق و تنبیه والدین پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی پاجارس و اوردان (۲۰۰۱) و پرسشنامه درگیری تحصیلی فردریکس، بلومنفلد و پاریس (۲۰۰۴) بود داده ها با استفاده از آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و تحلیل های استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند نتایج نشان داد که سبک های تشویق والدین شامل تشویق کلامی (β=۰.۲۸, t=۴.۸۲, p=۰.۰۰۱) تشویق عاطفی (β=۰.۲۱, t=۳.۶۷, p=۰.۰۰۱) و تشویق رفتاری (β=۰.۲۵, t=۴.۱۱, p=۰.۰۰۱) اثر مثبت و معنادار و سبک های تنبیه والدین شامل تنبیه کلامی (β=-۰.۱۹, t=-۳.۱۲, p=۰.۰۰۲) تنبیه عاطفی بر دانش آموزان (β=-۰.۱۴, t=-۲.۴۸, p=۰.۰۱۴) و تنبیه محدودکننده (β=-۰.۱۱, t=-۲.۰۲, p=۰.۰۴۵) اثر منفی و معناداری بر احساس خودکارآمدی و درگیری تحصیلی دانش آموزان دارند. یافته ها همچنین نشان داد که احساس خودکارآمدی تحصیلی با درگیری تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری دارد به گونه ای که دانش آموزانی که احساس خودکارآمدی بالاتری دارند مشارکت فعال تر و مداوم تری در فعالیت های آموزشی نشان می دهند.

کلیدواژه ها:

سبک های تشویق والدین ، سبک های تنبیه والدین ، خودکارآمدی تحصیلی ، درگیری تحصیلی