بررسی اثر تغییرات در ساختار کنترل کننده فازی با تمرکز بر سیستم کنترل نیمه فعال

با رشد سازه های بلند مرتبه و افزایش پیچیدگی های طراحی لرزه ای، استفاده از سیستم های پیشرفته کنترل ارتعاشات اهمیت ویژه ای یافته است. علاوه بر سیستم های کنترل غیرفعال، در سال های اخیر سیستم های نیمه فعال و فعال نیز توسعه یافته اند. این پژوهش به بررسی تاثیر تغییرات ساختار کنترل کننده فازی بر عملکرد سیستم های کنترل نیمه فعال مجهز به میراگر مغناطیسی (MR) در یک سازه ۹ طبقه پرداخته است. برای این منظور، شبیه سازی هایی جهت ارزیابی عملکرد توابع عضویت گوسی و مثلثی با ۳، ۵، ۷ و ۹ تابع انجام شد. نتایج نشان داد که تابع عضویت گوسی با ۷ تابع، میانگین دریفت طبقات را تحت زلزله های مختلف حدود ۳۰ تا ۴۵ درصد کاهش داده و بهترین عملکرد را ارائه می دهد. این ساختار با دقت بالا و پیچیدگی محاسباتی مناسب به عنوان راهکاری موثر برای طراحی سیستم های نوین کنترل سازه ها مطرح می شود. یافته های این پژوهش می تواند به بهبود پایداری لرزه ای سازه ها و افزایش کارایی سیستم های کنترل نیمه فعال در طراحی مهندسی کمک کند.

کلیدواژه ها:

کنترل نیمه فعال ، کنترل کننده فازی ، میراگر MR ، تابع عضویت ، دریفت طبقات