ایمنی و مدیریت خطر در فضاهای ورزشی شهری (تاثیر سیستمهای پایش هوشمند بر کاهش حوادث و ارتقای امنیت عمومی)

این پژوهش به بررسی جامع ایمنی و مدیریت خطر در فضاهای ورزشی شهری با تمرکز بر تاثیر فناوریهای نوین می پردازد. مطالعه حاضر با استفاده از روش تحقیق ترکیبی (کیفی-کمی) و با تحلیل داده های ۵۰ پارک ورزشی شهری در ۱۰ کلان شهر ایران طی سالهای ۲۰۲۳-۲۰۲۵ انجام شد. داده ها از طریق پایش هوشمند (سنسورهای IoT، دوربین های نظارتی)، مصاحبه با ۱۰۰ مدیر و کاربر و بررسی پرونده های حوادث جمع آوری شد. یافته ها نشان داد که عوامل خطر در سه سطح عمل می کنند: سطح سخت افزاری (فرسودگی تجهیزات ۶۸٪)، سطح نرم افزاری (کمبود نیروی متخصص ۴۵٪) و سطح محیطی (عدم نورپردازی کافی ۷۲٪). تحلیل رگرسیون چند متغیره نشان داد که استقرار سیستم های پایش هوشمند ۵۸٪ از واریانس کاهش حوادث را تبیین می کند (۲۰.۵۸R, ۱.۰۰). همچنین پارک های مجهز به فناوری IoT %۴۲ کاهش در حوادث جدی و %۶۷ افزایش در رضایت کاربران گزارش کردند. این پژوهش مدل یکپارچه ای برای مدیریت خطر ارائه می دهد که شامل پنج مولفه (۱) پایش مستمر (۲) پیش بینی خطر (۳) پیشگیری فعال (۴) آمادگی برای پاسخ و (۵) بازسازی پس از حادثه. نتایج نشان می دهد که رویکرد پیشگیرانه مبتنی بر فناوری می تواند تا ۷۵٪ از هزینه های ناشی از حوادث ورزشی را کاهش دهد.

کلیدواژه ها:

ایمنی ورزشی ، مدیریت خطر ، فضاهای شهری ، پایش هوشمند ، اینترنت اشیاء (IoT) ، ارگونومی محیطی