ارزیابی پتانسیل شیارشدگی و خستگی مخلوطهای آسفالتی با استفاده از شاخصهای حرارتی و شیمیایی قیر

این مطالعه به منظور بررسی و تبیین رابطه میان پارامترهای حرارتی و شاخصهای شیمیایی قیر از جمله شاخصهای به دست آمده از طیف سنجی FTIR با رفتار مکانیکی مخلوطهای آسفالتی با دانه بندی پیوسته و میان تهی انجام شده است. دو نوع قیر با خصوصیات حرارتی مختلف تحت آزمایش FTIR قرار گرفته و سپس مخلوط آسفالتی با دو نوع دانه بندی تهیه شد. آزمایشهای مکانیکی و عملکردی شامل آزمایش حساسیت رطوبتی، شیارشدگی و خستگی روی مخلوطهای با دانه بندی پیوسته و مخلوط ماستیک درشت دانه انجام شد. تجزیه و تحلیل نتایج نشان میدهد پایداری حرارتی بالاتر قیر میتواند به بهبود عملکرد مخلوط آسفالتی در برابر تغییر شکل دائمی منجر شود. همچنین نتایج نشان داد در هر دو دانه بندی DG و SMA قیر نوع B با مقادیر بالاتر سولفوکسید (SI) و کربونیل (CI) نسبت به نوع A به دلیل تقویت پیوندهای بین مولکولی و تعامل قیر و سنگدانه همراه با سفتی و پایداری حرارتی بیشتر مقاومت مخلوط را در برابر تغییر شکل دائمی در دمای ۵۵°C و آسیب رطوبتی افزایش داده است. همچنین بالا بودن CI و SI در قیر نوع B با افزایش عمر خستگی همراه بوده که در DG نسبت به SMA اثر قویتری داشته و این تفاوت به نوع دانه بندی مربوط می شود.

کلیدواژه ها:

پایداری حرارتی ، گروههای عاملی ، شیار شدگی ، دمای بالا ، مخلوط آسفالتی