اثر بخشی «نوآوری در تحلیل متقابل» بر رضایت زناشویی در زنان متاهل شهر اصفهان

مقدمه: رضایت زناشویی یکی از بنیادی ترین مسائل درون هر خانواده است، یکی از عوامل موثر بر میزان رضایت زناشویی، کیفیت روابط متقابل در میان زوجین می باشد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی "نوآوری در تحلیل متقابل" بر رضایت زناشویی  در زنان متاهل شهر اصفهان انجام گرفت.  روش کار: پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی به صورت پیش آزمون، آموزش، پس آزمون و گروه کنترل بوده است.  جامعه آماری زنان متاهل شهر اصفهان بودند و به این منظور، برای گروه های نمونه و کنترل تعداد ۶۰ تن از زنان متاهل ۲ منطقه از مناطق شهر اصفهان که برای آموزش روابط بین فردی به فرهنگسراهای شهرداری مراجعه نموده بودند به صورت نمونه گیری دردسترس انتخاب سپس به صورت تصادفی از نوع قرعه کشی در ۲ گروه مداخله (۳۰ تن) و کنترل (۳۰ تن) گمارده شدند. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه جمعیت شناختی و"مقیاس رضایت زناشویی انریچ"                                            (ENRICH Marital Satisfaction Scale) بود. پس از اجرای پیش آزمون تعداد ۳۰ تن در گروه مداخله به مدت ۷ هفته تحت آموزش قرار گرفتند. داده ها در نرم افزار اس پی اس اس نسخه ۲۷ تحلیل شدند. یافته ها: مقایسه نتایج حاصل از پیش آزمون، با نتایج پس آزمون  و گروه کنترل بیانگر وجود تفاوت معنادار بین گروه ها بود (۰۱/۰>P).  نتیجه گیری: "نوآوری در تحلیل متقابل" بر بهبود رضایت زناشویی در زنان متاهل شهر اصفهان موثر است. پیشنهاد می شود از روش آموزشی فوق در آموزش خانواده ها به منظور ارتقای سطح رضایت زناشویی استفاده گردد.

کلیدواژه ها:

Marital Female ، Innovation in Transactional Analysis ، Marital Satisfaction. ، زنان متاهل ، نوآوری در تحلیل متقابل ، رضایت زناشویی.