جلوه های حجاب و عفاف در شعر حکیم نظامی گنجوی

نظامی را می توان از بزرگترین حکماء و شاعران تاریخ زبان و ادب فارسی دانست. اشعار نظامی به زیور اخلاق و حکمت و گوهرهای ارزشمند تعالیم و آموزه های عرفانی و شرعی مزین شده است و هر سطر شعر او دفتر معرفتی است. این حکیم والا و مقام شعر را با شرع آمیخته و اعتقاد بر این داشت که تا نکند شرع تو را نامدار نامزد شعر مشو. بر این اعتقاد نگرش در شعر او همواره موضوعات حکمی و اخلاقی و عرفانی، اولویتهای موضوعی اند. او خواه در مخزن الاسرار که منظومه ای حکمی و عرفانی است و خواه در منظومه های عاشقانه اش و در اسکندرنامه که حماسه تاریخی است از این رسالت شاعرانه خود کناره نگرفته و همواره سعادت و کمال آدم و آنچه را که عامل سعادت و کمال آمی است را مطمح نظر داشته است. او نگاهی مترقی در مورد زن داشته و با اینکه در دوره او باورهای غلط در مورد زنان مرسوم بود ولی او شخصیتی والا از زن در آثارش خلق می کنند؛ زنانی عفیف و پاکدامن و مدیر و مدبر. یکی از اصلی ترین ویژگی هایی که برای زن در جای جای آثارش مورد تاکید قرار می دهد عفت و پوشیدگی و پاکدامنی است. عفت و پاکدامنی از منظر او زیور و زینت زن است. پژوهش حاضر با مقدمه ای در جامعه شناسی ادبیات و جایگاه زن در شعر نظامی، مظاهر عفت و پوشیدگی زنانه و توصیه های نظامی در این مورد را مورد بررسی و مقایسه قرار داده و نتایج ارزشمند و اظهار نظرهای مترقی از نظامی را در باب عفاف و پوشیدگی زن مورد تجزیه و تحلیل قرار داده است.

کلیدواژه ها:

ادبیات ، جامعه شناسی ، نظامی گنجوی ، زن ، عفاف ، پوشیدگی