هویت و نقش زنان در داستان 'روباه'

ادبیات داستانی یکی از مهمترین ابزارهای بازنمایی هویت و نقش های اجتماعی است. تحلیل روایت های زنان از زنان می تواند به درک چالش های هویتی زنان در جوامع مردسالار کمک کند و بستری برای نقد ساختارهای تثبیت شده فراهم آورد. این مقاله به بررسی هویت و نقش زن در داستان 'روباه' اثر فریبا وفی می پردازد و با از نظریه های فمینیستی، روایت شناسی، و تحلیل استفاده نشانه شناسی به تحلیل ساختار متن می پردازد. داستان 'روباه' نمونه ای از ادبیات زنانه معاصر ایران است که با روایت غیرخطی، استفاده از استعاره های حیوانی، و پرداخت به قدرت نگاه، تجربه ی زنان در جامعه ی مردسالار را به تصویر می کشد. مقاله از روش پژوهشی کیفی و تحلیلی بهره گرفته است تا نشان دهد که چگونه متن داستان ساختارهای قدرت را به چالش می کشد و هویت زنانه را بازتعریف می کند. گردآوری داده ها بر اساس مطالعات کتابخانه ای، تحلیل متن، و بررسی نظریه های نقد ادبی انجام شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که ادبیات زنانه نه تنها بازتابی از تجربه های زیسته ی زنان است، بلکه بستری برای نقد اجتماعی و تغییر گفتمان های جنسیتی فراهم می کند. داستان 'روباه'، با نمایش شکل گیری روایت زنانه زیر نگاه کنترل گر مردانه، خواننده را به تفکر درباره ی محدودیت های اجتماعی، نقش زنان در تغییرات فرهنگی، و چالش های فردی در برابر ساختارهای تثبیت شده وادار می کند.

کلیدواژه ها:

فریبا وفی ، داستان کوتاه 'روباه' ، روایت ، هویت ، زن