تدوین راهبردهای تقویت رویکرد اجتماع محور در سیستم مدیریت بحران (مطالعه موردی: شهر اردبیل)

به دلیل اهمیت استراتژی مخاطره­شناسی در تدوین قوانین و دستورالعمل­های ملی و منطقه­ای؛ دانشمندان معاصر علوم شناختی مرتبط با مخاطرات، از طریق توسعه و تبیین ماهیت انسانی و طبیعی مخاطرات، پیچیدگی­های تحقیق علمی در زمینه مخاطرات را به وسیله بررسی مستقیم وقایع مخاطره­آمیز و عمل علمی روشن می­نمایند. روش­های مرسوم در حوزه مدیریت بحران دیگر پاسخگوی نیازهای کشور نخواهد بود و لازم است موضوع کاهش مخاطرات و مدیریت بحران به شکل راهبردی و با توجه به عوامل اجتماعی از جمله مشارکت تاثیرگذار و معنادار مردم مورد نظر قرار بگیرد. هدف پژوهش حاضر تدوین راهبردهای تقویت رویکرد اجتماع­محور در سیستم مدیریت بحران شهر اردبیل است. روش جمع­آوری اطلاعات، کتابخانه­ای و میدانی می­باشد. جامعه آماری پژوهش ۳۵ نفر است که شامل کارشناسان حوزه مدیریت بحران و اساتید و پژوهشگرانی که در زمینه موضوع تحقیق فعالیت دارند، می­باشد که به روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب شده­اند. برای تجزیه و تحلیل داده­ها با هدف ارائه راهبردها از روش سوات و ماتریس برنامه­ریزی استراتژیک کمی استفاده شده است. برای ارائه راهبردها ابتدا عوامل داخلی و خارجی مورد شناسایی قرار گرفته، سپس به ارزیابی این عوامل پرداخته شده است. با توجه به نتایج به دست آمده از نمره ماتریس ارزیابی عوامل داخلی، نقاط ضعف در سیستم مورد نظر بیشتر از نقاط قوت آن است. همچنین با توجه به نتایج به دست آمده از نمره ماتریس ارزیابی عوامل خارجی، تهدیدات سیستم مورد نظر بیشتر از فرصت­های آن است. لذا وضعیت سیستم مدیریت بحران اجتماع­محور شهر اردبیل در موقعیت تدافعی قرار دارد. بنابراین به منظور تقویت رویکرد اجتماع­محور لازم است در راستای کاهش نقاط ضعف و پرهیز از تهدیدات برنامه­ریزی و اقدام نمود. براساس نتایج به دست آمده از روش ماتریس برنامه­ریزی استراتژیک کمی نیز در نهایت ۱۳ راهبرد به دست آمده است.

کلیدواژه ها:

disaster management ، community-based approach ، Strategy ، SWOT ، QSPM ، مدیریت بحران ، رویکرد اجتماع­محور ، راهبرد ، SWOT ، QSPM