مطالعه ی پدیدارشناختی تجربه ی ناسازی دانش آموزان متوسطه ی دوم در میدان آموزش

مدرسه به عنوان میدانی اجتماعی که دانش­آموزان در آن کنش­گرند صرفا فضایی با قواعد آشنا نیست. فهم تجربه دانشآموزان در این فضا نیازمند مطالعه رابطه عادت­واره­ آنها با این میدان است. تحقیقات چندانی درباره­ شکاف میان عادت­واره دانش­آموز و شرایط اجتماعی غالب بر فضای مدرسه صورت نگرفته است. این مطالعه کیفی به تحلیل چگونگی تجربه ناسازی دانش­آموزان متوسطه دوم شهر دزفول میپردازد. استراتژی پژوهش در این تحقیق، پدیدارشناسی است. مشارکت­کنندگان در این مطالعه به­صورت هدف­مند، انتخاب شده و دادهها به­صورت مصاحبه عمیق، گردآوری شدند. برای تحلیل و کدگذاری داده­ها از روش موستاکاس استفاده شده است. یافتههای این پژوهش نشان می­دهند که بسیاری از دانش­آموزان پیش از آن­که بتوانند عادت­واره اولیه­شان را در شرایط میدان مدرسه بازسازی کنند، تجاربی از یاس و سرخوردگی، یعنی ناسازی، از سر گذرانده­اند. نتیجه آن­که، زمینه­های تجربه ناسازی دانش­آموزان از مدارس مختلف یکسان نیست، و هنگامی که عادت­واره دانش­آموزان به چالش کشیده می­شود، با وجود تجربه ناسازی، پتانسیل امکان بازسازی عادت­واره و عاملیت وجود دارد.

کلیدواژه ها:

دانش آموزان ، عادت واره ، میدان ، ناسازی ، عاملیت