پیش بینی اهمال کاری بر اساس کمالگرایی، خودارجی و خودپنداره تحصیلی

چکیده پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پیش بینی کننده ی سه متغیر روان شناختی کمال گرایی، خودارجی و خودپنداره تحصیلی در اهمال کاری تحصیلی انجام شده است. این پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بوده و جامعه آماری آن دانش آموزان دختر مقطع متوسطه دوم ناحیه یک شهر همدان را شامل می شود. نمونه ای متشکل از ۲۰۰ دانش آموز به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب و به پرسشنامه های اهمال کاری تحصیلی سواری (۱۳۹۰)، مقیاس کمال گرایی هیل (۲۰۰۴)، مقیاس خودارجی آیزنک (۱۹۷۶) و مقیاس خودپنداره تحصیلی دلاور (۱۳۷۳) پاسخ دادند. داده ها با استفاده از روش تحلیل همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیره بررسی شدند و نتایج نشان داد که کمال گرایی به طور مثبت و معناداری اهمال کاری تحصیلی را پیش بینی می کند. در حالی که با خودپنداره تحصیلی و خودارجی رابطه ی منفی معناداری دارد. نتایج این پژوهش نشان داد هر چه دانش آموزان کمال گرایی بیشتری داشته باشند، بیشتر دچار اهمال کاری تحصیلی می شوند و هر چه دانش آموزان از خودارجی پایین تری برخوردار باشند، میزان اهمال کاری در آنها بالاتر می رود. همچنین دانش آموزانی که از خودپنداره تحصیلی مثبت و بالایی برخوردارند، کمتر دچار اهمال کاری تحصیلی می شوند. نتایج پژوهش نشان داد که کمال گرایی به طور معنی داری پیش بینی کننده افزایش اهمال کاری تحصیلی است به گونه ای که دانش آموزان با گرایش های کمال طلبانه بیشتر، تمایل بیشتری به تعویق انجام وظایف تحصیلی دارند. همچنین خودارجی و خودپنداره تحصیلی به طور معناداری با کاهش اهمال کاری مرتبط هستند؛ یعنی دانش آموزانی که تصویر مثبت تری از خود و انگیزه درونی بالاتری دارند، کمتر دچار اهمال کاری می شوند. این نتایج اهمیت توجه به عوامل روان شناختی در مدیریت رفتارهای تحصیلی دانش آموزان را برجسته می سازد. در نهایت، تقویت خودپنداره تحصیلی و کاهش کمالگرایی می تواند به کاهش اهمال کاری تحصیلی کمک موثری کند.

کلیدواژه ها:

اهمال کاری ، کمال گرایی ، خودارجی ، خودپنداره تحصیلی