رابطه کیفیت محیط مدرسه با عملکرد تحصیلی و سلامت روان دانش آموزان

در سالهای اخیر کاهش انگیزه، تحصیلی افزایش اضطراب و افت تعاملات اجتماعی در بین دانش آموزان توجه به کیفیت فضای مدرسه و محیط یادگیری را به یک ضرورت جدی تبدیل کرده است. محیط زیست آموزشی به عنوان یکی از موثرترین عوامل در فرآیند یاددهی- یادگیری می توانست نقش مهمی در ارتقای سلامت روانی، بهبود عملکرد تحصیلی و افزایش تعاملات اجتماعی دانش آموزان ایفا می کند. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر محیط زیست آموزشی و شاداب سازی فضاهای یادگیری بر عملکرد تحصیلی و سلامت روانی دانش آموزان دوره ابتدایی است. این مطالعه با روش توصیفی - همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان مقطع اول ابتدایی شهرستان فریمان در سال تحصیلی ۱۴۰۳ - ۱۴۰۴ بود. نمونه ای ۱۲۰ نفری به روش خوشه ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه محقق ساخته درباره کیفیت محیط مدرسه و پرسش نامه سلامت روان -۲۸-GHQ گلدبرگ و هیلر (۱۹۷۹) بود. داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چند متغیره تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که بین کیفیت محیط آموزشی (نور طبیعی، رنگ، تهویه، فضای سبز، انعطاف پذیری کلاس ها) و عملکرد تحصیلی و سلامت روانی دانش آموزان رابطه ای مثبت و معنادار وجود داشت. فضاهای شاد، کلاس های منعطف، تهویه مناسب و وجود فضاهای سبز مدرسه با کاهش استرس، افزایش تمرکز، ارتقاء تعاملات و بهبود روحیه دانش آموزان همراه بودند. نتایج پژوهش تاکید داشت که توجه به طراحی محیطی مدرسه، به ویژه در دوره ابتدایی، نه تنها به بهبود عملکرد تحصیلی، بلکه به ارتقاء سلامت روان دانش آموزان نیز کمک کرده بود؛ بنابراین پیشنهاد شد در سیاست گذاری ها و طراحی فضاهای آموزشی، مولفه های روانی - محیطی مورد توجه جدی قرار گیرند تا زمینه ساز رشد همه جانبه دانش آموزان شوند.

کلیدواژه ها:

محیط آموزشی ، شاداب سازی مدرسه ، عملکرد تحصیلی ، سلامت روان