بررسی اعتبار حقوقی قراردادهای الکترونیکی در حقوق ایران و اسناد بین المللی

در قراردادهای الکترونیکی روابط طرفین در فضای مجازی الکترونیکی به وجود می آید. از این رو، قراردادی که ایجاب و قبول آن به طور سنتی مثلا با مکاتبه یا به صورت حضوری توسط طرفین محقق شده باشد ولی مذاکرات راجع به آن از طریق شبکه انجام گرفته یا اجرای آن در فضای مجازی رخ داده باشد، از قلمرو شمول قراردادهای الکترونیکی خارج است. در این کار تحقیقی، اعتبار حقوقی قراردادهای الکترونیکی در حقوق ایران و اسناد بین المللی مورد بررسی قرار گرفته و پس از تحلیل نظریات گوناگون در این زمینه و مراجعه به منابع حقوقی موجود چنین نتیجه گیری شده است که برای این که یک قراداد الکترونیکی واجد اعتبار حقوقی باشد، علاوه بر وجود شرایط اختصاصی جهت تشکیل قرارداد در فضای مجازی الکترونیکی از جمله وجود داده، پیام وجود شرایط عمومی صحت معامله برای انعقاد آن نیز ضروری است. دلیل این امر تبعیت قراردادهای الکترونیکی از قواعد عمومی قراردادهاست. قرارداد الکترونیکی، از لحظه ای که قبولی تحقق یافته و در حقیقت قرارداد منعقد می گردد، اعتبار حقوقی پیدا می کند. مکان تشکیل قرارداد الکترونیکی معتبر نیز در مواردی به تعیین دادگاه صالح و قانون قابل اجرا بر عقد و روابط طرفین کمک می کند. جهت تعیین زمان تشکیل قرارداد الکترونیکی در حقوق ایران، نظریه وصول با اصول حقوقی سازگار است اما همیشه بین تشخیص زمان انعقاد قرارداد با مکان آن در حقوق الکترونیکی ملازمه وجود ندارد.

کلیدواژه ها:

قرارداد الکترونیکی ، اعتبار حقوقی ، فضای مجازی ، زمان تشکیل ، مکان تشکیل