سیاست های شاه عباس صفوی در مواجهه با عثمانیها از صلح تا پیروزی

دوره حکومت شاه عباس صفوی از مهمترین مقاطع تاریخ ایران محسوب می شود که با چالش های داخلی و خارجی متعددی همراه بود. یکی از مهمترین رویدادهای این دوران صلح شاه عباس با عثمانیها بود که در شرایطی خاص و به منظور تمرکز بر دفع تهدید ازبکان صورت گرفت. این صلح، هرچند شامل واگذاری برخی از اراضی ایران به عثمانیها بود، اما فرصتی برای شاه عباس فراهم کرد تا پایه های حکومت خود را مستحکم ساخته و در ادامه با بهره گیری از سیاست های هوشمندانه، مناطق از دست رفته را بازپس گیرد. این پژوهش با بررسی سیاست های نظامی و دیپلماتیک شاه عباس، به تحلیل چگونگی خروج ایران از بحران، غلبه بر ازبکان، بازپس گیری سرزمین های اشغالی و شکست نهایی عثمانیها می پردازد. همچنین نقش تعاملات خارجی، به ویژه همکاری با انگلیسی ها در اخراج پرتغالی ها از جزایر جنوبی ایران بررسی می شود. نتایج پژوهش نشان می دهد که صلح اولیه با عثمانی، هرچند به ظاهر امتیازاتی به طرف مقابل می داد، اما در بلندمدت زمینه ساز تثبیت قدرت صفویان و بازپس گیری سرزمین های از دست رفته شد.

کلیدواژه ها:

شاه عباس صفویان ، عثمانیها ، صلح ، سیاست خارجی