بررسی رابطه بین مدیریت استعداد با نگهداشت منابع انسانی با نقش میانجی امیدواری و تعلق خاطر مورد مطالعه: کارکنان اداره آموزش و پرورش استان کردستان

امروزه یکی از اصلی ترین نگرانیهای مدیران سازمانها ترک شغل کارکنان است. به همین دلیل، سازمانهایی که بتوانند دلایل و عوامل موثر در ترک خدمت کارکنان را بشناسند، می توانند سیاستها و روشهای موثری برای حفظ و نگهداری منابع انسانی توانمند را به کار بگیرند و از ترک خدمت کارکنان جلوگیری کنند. به همین منظور حفظ و نگهداری نیروی انسانی یکی از مهمترین وظایف مدیریت منابع انسانی است. هدف اصلی این پژوهش بررسی رابطه بین مدیریت استعداد با نگهداشت منابع انسانی با نقش میانجی امیدواری و تعلق خاطر است. با توجه به اینکه امیدواری و تعلق خاطر میتوانند نقش مهمی در نگهداشت منابع انسانی ایفا کنند، میتوان ادعا کرد که بررسی رابطه بین مدیریت استعداد با نگهداشت منابع انسانی با نقش میانجی امیدواری و تعلق خاطر میتواند در پاسخ به این موضوع کمک کند که تا چه اندازه بین مدیریت استعداد و نگهداشت منابع انسانی با نقش میانجی امیدواری و تعلق خاطر سازمانی رابطه معناداری وجود دارد. روش نمونه گیری در این پژوهش، نمونه گیری احتمالی تصادفی ساده است. جامعه آماری پژوهش کارکنان آموزش و پرورش استان کردستان به تعداد ۲۲۸۵۰ نفر می باشند. روش پژوهش توصیفی و کاربردی میباشد و برای آزمون فرضیه های این پژوهش از ضریب همبستگی و برای تجزیه و تحلیل از نرم افزار SMART PLS استفاده شده است. برای پایایی پرسشنامه از آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی استفاده گردید که برای کلیه متغیرها بالای ۷ بود و پایایی دادهها تایید شدند. برای روایی نیز از روایی هم گرا و روایی از طریق فورنل لاکر استفاده شد که نتایج حاصل نشان از تایید روایی دادهها بود. جهت اجرای بررسی میدانی تعداد ۳۸۴ عدد پرسشنامه توزیع گردید. نتایج پژوهش نشان داد بین مدیریت استعداد با نگهداشت منابع انسانی با نقش میانجی امیدواری و تعلق خاطر رابطه معنی داری وجود دارد و همچنین نتایج نشان داد بین بین مدیریت استعداد با امیدواری و تعلق خاطر نیز رابطه مستقیم و معناداری وجود دارد.

کلیدواژه ها:

مدیریت استعداد ، تعلق خاطر ، امیدواری ، نگهداشت منابع انسانی