بررسی سیاستهای مسکن مقرون به صرفه و ابزارهای مالی نوظهور برای مهار کمبود مسکن در کلان شهرها: یک مرور نظام مند

کمبود فزاینده مسکن و افزایش هزینه های سکونت در مناطق شهری موجی از ابزارهای سیاستی و نوآوریهای مالی را برای گسترش دسترسی به واحدهای مقرون به صرفه به دنبال داشته است. این مرور نظام مند شواهد مربوط به مداخله های تنظیمی و کاربری زمین، یارانه های مستقیم و غیرمستقیم و ابزارهای مالی نوین بازار محور را از سال ۲۰۰۰ تاکنون بررسی و ارزیابی انتقادی می کند. جستجو در هشت پایگاه علمی و منابع خاکستری، کلیدی ۱۲۸ مطالعه واجد شرایط از ۳۸ کشور را شناسایی کرد. سنتز روایت محور همراه با فراتحلیل اثرات تصادفی در مواردی که داده های قابل مقایسه موجود بود نشان می دهد منطقه بندی، فراگیر ارزش گیری زمین و صدور مجوز تسهیل شده می توانند در شهرهای پرتقاضا تولید سالانه واحدهای مقرون به صرفه را ۱۵ تا ۳۰ درصد افزایش دهند؛ هرچند در غیاب تامین مالی، مکمل این اثر کمرنگ می شود. ابزارهای تامین مالی ترکیبی مانند اوراق قرضه سبز شهرداری، اوراق اثر اجتماعی، صندوقهای سهام مشترک و صندوقهای امانت املاک (REIT) با وجود افزایش بسیج سرمایه در صورتی که به دقت هدف گذاری نشوند خطر تقویت روند مالی سازی را دارند. بسته های چندوجهی سیاست مالی به طور پیوسته عملکردی بهتر از رویکردهای تک ابزاره دارند به ویژه در مناطقی که ظرفیت حکمرانی، قوی ثبت زمین شفاف و نظام پایش دقیق وجود دارد. شواهد درباره پیامدهای توزیعی همچنان اندک است؛ بیشتر سیاستها به نفع خانوارهای با درآمد متوسط عمل می کنند و کمتر به دهکهای بسیار کم درآمد میرسند. نتیجه می گیریم که همسوسازی برنامه ریزی فضایی با مالیه شفاف و عادلانه و نظارت عمومی، قوی مطمئن ترین مسیر برای دستیابی پایدار به استطاعت مسکن است.

کلیدواژه ها:

مسکن مقرون به صرفه تامین مالی ، مسکن منطقه بندی ، فراگیر ارزش گیری زمین ، اوراق اثر اجتماعی ، سیاست کلان شهری ، اقتصاد شهری ، مالی سازی