تعدیل و تنظیم مجدد زمین در بافتهای فرسوده شهری

تنظیم و بازتنظیم زمین در سالهای اخیر به عنوان راهبردهایی کلیدی در برنامه ریزی شهری برای مواجهه با پیچیدگی های بافتهای فرسوده یا دچار زوال فیزیکی مطرح شده اند. این ابزارها با هدف ساماندهی مجدد قطعات پراکنده، تسهیل تامین زیرساخت، ایجاد توزیع عادلانه مزایا و جذب سرمایه گذاری مجدد در نواحی رهاشده یا ناکارآمد طراحی شده اند. مقاله مروری حاضر پژوهش های دانشگاهی پیرامون مدل های بازتنظیم، زمین چارچوب های سیاستی و مطالعات موردی در بافتهای متنوع از جمله، ترکیه، ایران، چین، اندونزی، ژاپن و سایر نقاط را گردآوری می کند. روش تحلیل شامل کدگذاری محتوای موضوعی مقالات بازیابی شده از پایگاه های علمی و ارزیابی انتقادی نتایج، شامل مشارکت ذی نفعان، الگوهای، حکمرانی، هزینه های اقتصادی و آثار اجتماعی فضایی است. برآیند این تحلیل نشان می دهد که موفقیت در اجرای بازتنظیم، زمین به وجود ساختارهای حقوقی، قوی، شفافیت نهادی، جلب مشارکت مردمی و ایجاد تعادل میان منافع عمومی و حقوق مالکیت خصوصی وابسته است. اگرچه در تامین زیرساخت ها و به ثمر رساندن طرح های موفق بازتنظیم زمین مانند بازسازی پس از سانحه در بوج هند یا احیای بافتهای حاشیه ای در کامپونگ براگای اندونزی کارکرد موثری داشته اما همچنان چالش هایی در زمینه عدالت اجتماعی، جلوگیری از جابه جایی جمعیتی و هماهنگی بازیگران متعدد وجود دارد. نتیجه گیری نهایی مقاله به درس آموخته های جهانی و توصیه برای اصلاح سیاست های موجود، تقویت سازوکارهای حکمرانی و ایجاد ساختارهای مشارکتی اشاره می کند تا روند نوسازی عادلانه، مقاوم و پایدار در بافتهای فرسوده شهری تقویت شود.

کلیدواژه ها:

تعدیل و تنظیم زمین ، نوسازی شهری ، بافتهای فرسوده