بازشناسی پارادایم های محیط زندگی با تاکید بر ادبیات موضوعی نظریه بیوفیلیا

در دهه های اخیر مفهوم محیط زندگی به عنوان یکی از محورهای اصلی در طراحی معماری، معماری داخلی و طراحی شهری مطرح شده است. همزمان با گسترش چالش های زیست محیطی، روانی و اجتماعی در جوامع شهری، رویکردهایی همچون نظریه بیوفیلیا توانسته اند پارادایم های سنتی طراحی را به چالش کشیده و رویکردی طبیعت محور را به عنوان پاسخی نوین معرفی نمایند. این پژوهش با هدف بازشناسی پارادایم های موثر بر محیط زندگی با تاکید بر نظریه بیوفیلیا انجام شده است. در این راستا با مرور ادبیات نظری و تحلیل نمونه ها، موردی تلاش شده تا نقش مولفه های بیوفیلیک در ارتقاء کیفیت محیط زیست انسانی در سه مقیاس معماری، معماری داخلی و طراحی شهری مورد بررسی قرار گیرد. نتایج نشان می دهد که طراحی بیوفیلیک با تکیه بر ارتباط فطری انسان با طبیعت می تواند زمینه ساز بهبود سلامت روانی، افزایش تعاملات اجتماعی و پایداری محیطی شود. همچنین تطبیق اصول بیوفیلیا با معماری بومی ایران ظرفیت قابل توجهی برای بازتعریف محیط زندگی در بستر فرهنگ و اقلیم فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

محیط زندگی نظریه ، بیوفیلیا ، پارادایم های معماری ، طراحی بیوفیلیک ، معماری داخلی ، طراحی شهری