نقش و محدودیتهای هوش مصنوعی در بهبود فرایند آموزش ابتدایی

تحولات فناورانه در دهه اخیر به ویژه پیشرفتهای چشمگیر در حوزه هوش مصنوعی (Artificial Intelligence) تاثیرات گسترده ای بر نظامهای آموزشی در سطح جهان داشته است. اگر چه عمده پژوهشها معطوف به آموزش عالی و متوسطه بودهاند آموزش ابتدایی به عنوان نخستین مرحله رسمی تعلیم و تربیت جایگاهی اساسی در پرورش تواناییهای، شناختی عاطفی و اجتماعی کودکان دارد و هرگونه تحول فناورانه در این مقطع میتواند پیامدهای بلندمدتی بر کل نظام آموزشی داشته باشد. هوش مصنوعی از طریق ابزارهایی چون سیستمهای آموزشی هوشمند (Intelligent Tutoring Systems - ITS)، سیستمهای یادگیری تطبیقی (Adaptive Learning Systems)، تحلیل داده های یادگیری (Learning Analytics) و محتوای هوشمند Smart Content) میتواند نقش موثری در ارتقای کیفیت آموزش ابتدایی ایفا کند این فناوری قادر است آموزش را بر اساس تفاوتهای فردی دانش آموزان شخصی سازی کرده، انگیزه و مشارکت فعال آنان را افزایش دهد و با ارائه بازخورد، فوری روند یادگیری را تسهیل نماید با این حال، محدودیتها چالشهایی نیز وجود دارد مسائلی همچون شکاف دیجیتال میان مناطق شهری و روستایی کمبود زیرساختهای فناورانه، دغدغه های مربوط به امنیت و حریم خصوصی دادهها محدودیتهای شناختی ناشی از اتکای بیش از حد به داده های نمادین و عدم آمادگی معلمان برای بهره گیری از این، فناوری موانع جدی بر سر راه به کارگیری اثر بخش آن به شمار میروند. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی - تلفیقی، ضمن مرور پژوهشهای کلیدی در حوزه هوش مصنوعی و آموزش ابتدایی، به بررسی مزایا و محدودیتهای این فناوری میپردازد یافته ها نشان میدهند که تحقق اثر بخشی واقعی هوش مصنوعی در آموزش، ابتدایی مستلزم تقویت زیر ساختها توانمندسازی، معلمان تدوین چارچوبهای، اخلاقی و کاهش نابرابریهای آموزشی است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، آموزش ابتدایی ، یادگیری شخصی سازی ، سیستمهای آموزشی هوشمند ، محدودیتهای فناورانه