نقش خودکارآمدی در انگیزش یادگیری ریاضی دوره ابتدایی؛ تبیین نظریه بندورا

خودکارآمدی به عنوان باور افراد نسبت به تواناییهای خود در انجام وظایف و مواجهه با چالشها نقش مهمی در موفقیت تحصیلی دانش آموزان به ویژه در یادگیری ریاضی دوره دبستان ایفا می کند. این مطالعه با روش کتابخانه ای صورت گرفته است. خودکارآمدی دانش آموزان نیروگاه انگیزشی آنها برای تلاش و پشتکار در حل مسائل ریاضی است و ادراک مثبت از ریاضی زمینه ساز تقویت این باور می گردد. اهمیت خودکارآمدی در دوره دبستان به دلیل شکل گیری باورهای پایه در سالهای ابتدایی، تحصیل دوچندان است؛ چرا که تقویت این باورها در سنین اولیه اثرات بلندمدتی بر پیشرفت تحصیلی و استمرار علاقه به ریاضی دارد. مطالعات نشان می دهد که دانش آموزانی که خودکارآمدی بالاتری دارند بهتر می توانند اضطراب ریاضی را مدیریت کرده و در مواجهه با مشکلات درسی مقاومت بیشتری نشان دهند. همچنین ایجاد محیط های آموزشی حمایت کننده و استفاده از روش های تدریس فعال و مشارکتی همراه با بازخوردهای مثبت موجب افزایش خودکارآمدی و بهبود عملکرد در ریاضی کودکان می شود. بنابراین تدوین برنامه های آموزشی، حمایت خانواده به منظور ارتقای خودکارآمدی به عنوان استراتژی کلیدی در بهبود کیفیت آموزش ریاضی و اجتماعی در دوره دبستان اهمیت دارد. این رویکرد به توسعه مهارت های پایه ریاضی و تقویت اعتماد به نفس کودکان کمک کرده و مسیر موفقیت های آتی تحصیلی را هموار می سازد.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی انگیزش ، یادگیری ، ریاضی ، نظریه بندورا