نقش تقویت جمعی در میزان بهزیستی روانشناختی معلمان شهرستان نی ریز

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش تقویت جمعی در پیشبینی بهزیستی روانشناختی معلمان آموزش و پرورش شهرستان نی ریز و تحلیل ارتباط آن با متغیرهای افسردگی، اضطراب، نشانه های جسمانی و عملکرد اجتماعی بود. این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی و همبستگی است و جامعه آماری آن شامل کلیه معلمان زن و مرد مشغول به فعالیت در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. حجم نمونه برابر با ۳۲۰ نفر بود که به روش نمونه گیری طبقه ای نسبتی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه تقویت جمعی اقتباسی از پرسشنامه دنوهو (۲۰۱۷)، مقیاس بهزیستی روانشناختی، ریف پرسشنامه افسردگی بک (BDI-II) و پرسشنامه سلامت عمومی (۲۸-GHQ) بود. داده ها با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون، مستقل و تحلیل واریانس (ANOVA) در نرم افزار SPSS تحلیل شد. یافته ها نشان دادند که تقویت جمعی با بهزیستی روانشناختی رابطه مثبت و معنادار دارد و با شاخص های افسردگی، اضطراب، نشانه های جسمانی و عملکرد اجتماعی رابطه منفی دارد. همچنین تفاوت معناداری در تجربه تقویت جمعی و بهزیستی روانی براساس وضعیت تاهل و پایگاه اقتصادی اجتماعی مشاهده شد. نتیجه گیری پژوهش نشان می دهد که تقویت جمعی می تواند نقش محافظت کننده و ارتقایی در سلامت روان معلمان ایفا کند و توجه به آن در سیاست گذاری آموزشی ضروری است.

کلیدواژه ها:

تقویت جمعی معلمان ، بهزیستی روانشناختی ، افسردگی ، اختلال عملکرد اجتماعی ، سلامت روانی ، آموزش و پرورش نیریز