ادراک هنرآموزان و فارغ التحصیلان هنرستان های فنی و حرفه ای از توان برنامه درسی در تقویت اشتغال پذیری

در عصر حاضر با تحولات سریع فناوری و افزایش نرخ بیکاری اهمیت هماهنگی برنامه های درسی فنی و حرفه ای با نیازهای بازار کار بیش از پیش احساس می شود آموزش فنی و حرفه ای به عنوان ابزاری برای تربیت نیروی کار ماهر و کاهش بیکاری نیازمند ارزیابی دقیق توان برنامه های درسی در تقویت اشتغال پذیری است. این پژوهش با هدف بررسی ادراک هنر آموزان و فارغ التحصیلان هنرستانهای فنی و حرفه ای از موانع برنامه درسی در ارتقای اشتغال پذیری انجام شد. روش تحقیق کیفی با رویکرد تحلیل مضمون و استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته با ۱۵ هنرآموز و ۹ فارغ التحصیل در شهر بیرجند اجرا شد. داده ها با روش کلایزی و نرم افزار MAXQDA تحلیل شدند نتایج نشان داد که ناهماهنگی محتوای درسی با نیازهای بازار کمبود تجهیزات به روز و ضعف روشهای ارزیابی از موانع اصلی هستند در حالی که راهبردهای تدریس و فعالیتهای یادگیری نقاط قوت محسوب می شوند این یافته ها با مدلهای USEM CareerEDGE هم راستا بوده و بر اهمیت تجربه عملی و خودباوری تاکید دارد نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که بازنگری برنامه های درسی، تقویت تعامل با صنعت و به روزرسانی تجهیزات می تواند به بهبود اشتغال پذیری دانش آموختگان کمک کند و در مناطق محروم مانند خراسان، جنوبی نقش مهمی در توسعه پایدار ایفا نماید.

کلیدواژه ها:

اشتغال ، پذیری ، برنامه درسی ، آموزش فنی و حرفه ای ، موانع آموزشی