بررسی و تحلیل نابرابریها و عدم تعادل منطقه ای در سازمان فضایی استان تهران

امروزه نابرابری در توسعه مناطق چالش مهم بسیاری کشورهای در حال توسعه مانند ایران است توزیع نامتعادل جمعیت و فعالیت، تمرکزگرایی و تغییرات میزان برخورداری از موانع مهم برنامه ریزی فضایی کشور جهت تحقق توسعه متوازن منطقه ای است. از این رو بررسی و شناخت مناطق و عدم تعادلهای آنها گام نخست برای تعیین اولویتهای برنامه ریزی و فرایند تصمیم سازی برای کاهش نابرابری در مناطق .است لزوم دستیابی به توسعه منطقه ای وجود نگرش چند بعدی اقتصادی اجتماعی ،فرهنگی زیست محیطی با توجه به شرایط هر منطقه است هدف این پژوهش شناسایی عدم تعادلها عدم توازنها و تعارضها در پهنه استان تهران بر اساس ۷۸ شاخص اقتصادی ،اجتماعی زیست محیطی و کالبدی است. این پژوهش از نظر هدف کاربردی توسعه ای و روش بررسی توصیفی تحلیلی است شیوه جمع آوری آمار و اطلاعات ۱۳۹۵ به صورت اسنادی، کتابخانه ای و مراجعه به دستگاههای اجرایی استان است در این مطالعه با استفاده از شاخصهای منتخب طرح آمایش استان تهران و بر اساس نتایج مدلهای تاپسیس مشخص شد نتایج بررسیهای انجام شده در استان تهران نشان دهنده وجود نابرابریها و تعارضهای اساسی در ابعاد مختلف ،اجتماعی ،اقتصادی زیست محیطی و سکونتگاهی است. نابرابریهای اقتصادی و اجتماعی در سطح شهرها و شهرستانها مشخص کرده اند که مناطق محروم نیازمند سیاست گذاریهای هدفمند برای بهبود شرایط زندگی هستند ،همچنین اختلافات کیفی در دسترسی به خدمات و امکانات اجتماعی بر این نابرابریها می افزاید و ضرورت توجه جدی به مسائل زیست محیطی را به عنوان یک چالش مهم در نظر میآورد ناتعادلهای ساختاری در نظام سکونتگاهی شهری نیز نمایان شده است که نشان دهنده اوضاع ناپایدار و غیر متعادل است این یافته ها نمایانگر ضرورت اتخاذ رویکردی جامع و هماهنگ در سیاست گذاریها به منظور کاهش نابرابریها و بهبود شرایط زندگی در استان تهران است.

کلیدواژه ها:

نابرابری منطقه ، برنامه ریزی ، فضایی ، مدل تاپسیس ، شاخص اقتصادی ، شاخصهای اجتماعی ، فرهنگی ، شاخص زیست محیطی