بررسی تاثیر رابطه عاطفی معلم و دانش آموز بر خودتنظیمی یادگیری و سازگاری اجتماعی

این مطالعه با هدف بررسی تاثیر رابطه عاطفی معلم و دانش آموز بر خودتنظیمی یادگیری و سازگاری اجتماعی دانش آموزان مقطع متوسطه شهر سنندج انجام شد. پژوهش از نوع توصیفی همبستگی بوده و جامعه آماری آن شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه مدارس دولتی و غیردولتی شهر سنندج در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای ۲۰۰ دانش آموز (۱۰۰ دختر و ۱۰۰ پسر) به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رابطه معلم-دانش آموز پیانتا (۱۹۹۴)، پرسشنامه خودتنظیمی یادگیری ریان و کانل (۱۹۸۹) و پرسشنامه سازگاری اجتماعی ریشار و لافون (۱۹۹۵) بود که روایی و پایایی آنها تایید شد. داده ها با استفاده از روش های آماری همبستگی، پیرسون، رگرسیون چندگانه، تحلیل واریانس چند متغیره (MANOVA) و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند. نتایج نشان داد رابطه عاطفی معلم و دانش آموز تاثیر معناداری بر خودتنظیمی یادگیری (p < ۰.۰۰۱) و سازگاری اجتماعی (p < ۰.۰۰۱) دارد. تحلیل رگرسیون نشان داد رابطه عاطفی ۵۲٪ از واریانس خودتنظیمی یادگیری و ۵۵٪ از واریانس سازگاری اجتماعی را تبیین می کند. تحلیل واریانس چند متغیره تفاوت معناداری بین سطوح مختلف رابطه عاطفی در مولفه های خودتنظیمی نشان داد (p < ۰.۰۰۰۱). همچنین دانش آموزان با روابط عاطفی قویتر در سازگاری اجتماعی نمرات بالاتری کسب کردند.

کلیدواژه ها:

رابطه عاطفی معلم و دانش آموز ، خودتنظیمی یادگیری ، سازگاری اجتماعی