دیپلم برای زندگی نه شغل بازنگری در هدف نهایی آموزش و پرورش

نظام آموزش و پرورش ایران با چالشی جدی مواجه است نگرش غالب، جامعه خانواده ها و حتی بخشی از بدنه آموزشی دیپلم را بیش از آن که نشانه آمادگی برای زندگی و شهروندی بداند به عنوان مدرکی برای ورود به دانشگاه یا بازار کار تلقی می کند. این نگرش موجب مدرک گرایی، کاهش انگیزه یادگیری، واقعی ناهماهنگی میان مهارت های آموخته شده و نیازهای اجتماعی و اقتصادی و افزایش سرخوردگی دانش آموزان شده است. هدف این پژوهش بازنگری در مفهوم و کارکرد دیپلم و تبیین رویکرد «دیپلم برای زندگی نه شغل» است. پژوهش حاضر با مطالعه مبانی نظری تعلیم و تربیت، تحلیل اسناد بالادستی آموزش و پرورش ایران و بررسی یافته های پژوهش های داخلی و بین المللی نشان می دهد که دیپلم باید بیش از آنکه مدرکی برای اشتغال باشد، گواهی توانمندی دانش آموزان برای زندگی آگاهانه، مسئولانه و مشارکت جویانه باشد. یافته ها نشان می دهد که بازتعریف هدف نهایی آموزش و پرورش نیازمند تغییر برنامه درسی، تقویت مهارت های زندگی و شهروندی، اصلاح نگرش خانواده ها و جامعه و ایجاد فرصت های عملی و مشارکتی در مدارس است. تجارب جهانی نیز تاکید می کنند که تمرکز بر زندگی محوری دیپلم، انگیزه و رضایت دانش آموزان را افزایش داده و زمینه ساز توسعه پایدار و مشارکت فعال اجتماعی می شود. در نتیجه رویکرد «دیپلم برای زندگی نه شغل» می تواند به عنوان سند راهنمای عملی برای اصلاح نظام آموزشی ایران عمل کند و نقش مدرسه را در تربیت نسل، توانمند، خلاق و مسئول برای زندگی واقعی تقویت نماید.

کلیدواژه ها:

دیپلم ، مهارت های زندگی ، آموزش و پرورش ، شهروندی ، مدرک گرایی ، بازنگری هدف آموزشی