اثر بخشی آموزش مهارتهای ارتباطی بر خود پنداره در بین دانش آموزان دختر متوسطه اول شهر بوشهر

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر بخشی آموزش مهارتهای ارتباطی بر خودپنداره دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر بوشهر انجام شد. روش پژوهش شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود و شامل ۴۰ دانش آموز به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش ۲۰ نفر و کنترل (۲۰) نفر میشد گروه آزمایش تحت مداخله آموزشی مهارتهای ارتباطی در قالب ۱۲ جلسه ۹۰ دقیقه ای قرار گرفت در حالی که گروه کنترل آموزش دریافت نکرد. برای جمع آوری دادهها از پرسشنامه خودپنداره تحصیلی پسچن (۲۰۰۴) استفاده شد و نمرات بر اساس طیف لیکرت چهارگزینه ای محاسبه گردید پایایی پرسشنامه در این پژوهش با آلفای کرونباخ ۰۹۱۰ گزارش شد. داده ها با استفاده از آمار توصیفی میانگین و انحراف معیار و تحلیل استنباطی تحلیل کوواریانس تک متغیره تجزیه و تحلیل شدند نتایج نشان داد که میانگین خود پنداره دانش آموزان در گروه آزمایش پس از مداخله به طور معناداری افزایش یافته است (میانگین پیش آزمون = ۵۰۸۲، میانگین پس آزمون - (۲۵.۹۷)، در حالی که گروه کنترل تغییر معناداری نشان نداد میانگین پیش آزمون = ۸۴.۹۵ میانگین پس آزمون = (۸۷.۳۰) تحلیل کوواریانس اثر آموزش مهارتهای ارتباطی بر خودپنداره را در سطح معناداری ۰.۰۰۱ > p تایید کرد و مقدار اتا اسکوئر (۰.۲۸ = n۲) نشان دهنده اثر قابل توجه مداخله آموزشی بر خودپنداره .بود ،بنابراین آموزش مهارتهای ارتباطی موجب ارتقای سطح خودپنداره دانش آموزان گردید و این یافته تاکید میکند که طراحی و اجرای برنامههای آموزشی مهارتهای ارتباطی در مدارس میتواند به بهبود سلامت ،روان افزایش اعتماد به نفس و تقویت احساس ارزشمندی در نوجوانان کمک نماید.

کلیدواژه ها:

مهارتهای ارتباطی ، خودپنداره ، دانش آموزان دختر متوسطه اول ، تحلیل کوواریانس