بررسی رابطه خودکارآمدی تحصیلی و درگیری تحصیلی دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی رابطه خودکارآمدی تحصیلی و درگیری تحصیلی در میان دانش آموزان متوسطه انجام شده است اهمیت درگیری تحصیلی به عنوان مشارکت فعال در فعالیتهای آموزشی و نقش خودکارآمدی تحصیلی در ارتقای انگیزه و موفقیت تحصیلی لزوم این مطالعه را برجسته می کند روش پژوهش توصیفی همبستگی با رویکرد مدل یابی معادلات ساختاری (SEM) بود. جامعه آماری شامل ۱۳۵۰ دانش آموز متوسطه شهرستان بوشهر در سال تحصیلی ۱۴۰۱۱۴۰۲ بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای نمونه های ۲۹۹ نفری انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده پرسشنامه های استاندارد درگیری تحصیلی ریو (۲۰۱۳) و خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مرگان (۱۹۹۹) بودند. یافته ها نشان داد که میانگین درگیری تحصیلی ۶۶.۷۰ با انحراف معیار ۳۰.۵۶ و میانگین خودکارآمدی تحصیلی ۶۹.۲۳ با انحراف معیار ۲۴.۹۰ است همچنین همبستگی ۰.۶۶۸ و ضریب رگرسیونی ۰.۴۳ سطح معناداری کمتر از (۱۰.۰۵ رابطه مثبت و معنادار بین این دو متغیر را تایید کرد. بحث پژوهش، این یافته را با مطالعات عسکری و همکاران (۱۳۹۹) و ژن و همکاران (۲۰۱۷) هم راستا دانست و بر نقش نظریه بندورا در تبیین این رابطه تاکید کرد. نتیجه گیری حاکی از تاثیر خودکارآمدی بر درگیری تحصیلی است و پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی برای تقویت اعتمادبه نفس و استفاده از روشهایی مانند داستان گویی سنتی طراحی شود این مطالعه مبنایی برای مداخلات آموزشی آینده فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

درگیری ، تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، دانش آموزان