قصه گویی به مثابه راهبردی خلاقانه در آموزش تفکر محاسباتی به دانش آموزان دوره ابتدایی

تفکر محاسباتی به عنوان یکی از مهارتهای کلیدی قرن بیست و یکم نقش مهمی در آماده سازی دانش آموزان برای مواجهه با چالش های دنیای دیجیتال ایفا می کند. آموزش این مهارت به دانش آموزان دوره ابتدایی به دلیل محدودیت های شناختی و سنی، نیازمند رویکردهای خلاقانه است. قصه گویی به عنوان راهبردی جذاب و انعطاف پذیر می تواند مفاهیم پیچیده تفکر محاسباتی مانند تجزیه، الگوسازی، انتزاع و طراحی الگوریتم را در قالب روایت های ملموس و معنادار ارائه دهد. این پژوهش با روش تحلیلی کتابخانه ای ظرفیت قصه گویی سنتی و دیجیتال را در آموزش تفکر محاسباتی بررسی می کند. یافته ها نشان می دهند که قصه گویی با ایجاد ارتباط عاطفی، تحریک تخیل و انطباق با زمینه های فرهنگی، به ویژه در ایران با سنت غنی داستان گویی، انگیزه مشارکت و درک مفاهیم محاسباتی را بهبود می بخشد. با این حال چالش هایی مانند فقدان چارچوب های آموزشی مشخص و کمبود آموزش معلمان وجود دارد. این مطالعه چارچوبی نظری برای ادغام قصه گویی در برنامه های درسی ارائه می دهد و پیشنهاد می کند تحقیقات تجربی برای بررسی اثربخشی این روش در کلاس های درس انجام شود. استفاده از داستان های بومی می تواند یادگیری را معنادارتر کرده و هویت فرهنگی دانش آموزان را تقویت کند.

کلیدواژه ها:

تفکر محاسباتی ، قصه گویی ، یادگیری خلاقانه ، مهارت های شناختی ، هویت فرهنگی